2008/06/08
Dag 22 - 05/07/2008: Kolding - Diepenbeek
Terug thuis! Maar dit stukje verhaal moet nog geschreven worden. :-)
Dag 21 - 04/07/2008: Kristiansand - Kolding
Wat heb ik voortreffelijk geslapen vannacht. Ik denk dat hetzelfde ook geldt voor Lotte. Een hotel geeft zoveel meer rust dan een jeugdherberg, en je hebt er ook veel minder zorgen. Niet dat onze jeugdherbergen slecht waren, integendeel: ik geniet van het gemoedelijke sfeertje dat er hangt, en het bespaart uiteindelijk ook een pak op de kost van zo'n lange reis.
Ook het ontbijtbuffet was weer erg lekker. Van organische produkten hebben we weinig of niets gemerkt, de keuze aan diverse ontbijtmogelijkheden was erg groot. Het ontbijt was echter tamelijk rumoerig, maar dat lag eerder aan het feit dat het hotel erg kindvriendelijk was, temeer omdat het een uitvalsbasis is voor bezoekers van het nabijgelegen dierenpark.
Met ons verblijf in Kristiansand sloten we het gedeelte in Noorwegen af. Na het uitchecken in ons hotel gingen we richting Denemarken. Daarvoor moesten we naar de veerboothaven die zich dicht bij het centrum van de stad bevond.
Bij aankomst aan de haven stond er al tamelijk wat volk te wachten. We waren thans goed op tijd. Na de check-in in één van de loketjes (dat van ons ging zeker en vast het langzaamst) reden we verder tot de rijen waarin de auto's waren opgesteld. Het duurde niet lang of we mochten de auto tot op het bovenste verdiep rijden. Het blijft verbazend hoeveel auto's er in zo'n boot van het type "fjord cat" gaan, het blijft ook verbazend hoe snel er gelost en geladen wordt.
De boottocht verliep vrij rustig, al was het rondwandelen in de tax-free zone en het bezoek aan het toilet wel een uitdaging op zich: rechtstaan zonder ook maar een greintje te bewegen is uitgesloten. Logisch, met een snelheid van 75 km/u in open zee zijn schommelingen van het schip haast onvoorkomelijk. Dankzij een pilletje bleef ook onze maag van enige last gespaard.
Bij aankomst in Denemarken hadden we nog zo'n 250 kilometer voor de boeg. Een lange trip, die echter een half uur vlotter verliep dan verwacht.
Net gegeten, gedoucht en even buiten gezeten. Morgen vroeg uit de veren zodat we op tijd kunnen vertrekken richting thuis!
Ook het ontbijtbuffet was weer erg lekker. Van organische produkten hebben we weinig of niets gemerkt, de keuze aan diverse ontbijtmogelijkheden was erg groot. Het ontbijt was echter tamelijk rumoerig, maar dat lag eerder aan het feit dat het hotel erg kindvriendelijk was, temeer omdat het een uitvalsbasis is voor bezoekers van het nabijgelegen dierenpark.
Met ons verblijf in Kristiansand sloten we het gedeelte in Noorwegen af. Na het uitchecken in ons hotel gingen we richting Denemarken. Daarvoor moesten we naar de veerboothaven die zich dicht bij het centrum van de stad bevond.
Bij aankomst aan de haven stond er al tamelijk wat volk te wachten. We waren thans goed op tijd. Na de check-in in één van de loketjes (dat van ons ging zeker en vast het langzaamst) reden we verder tot de rijen waarin de auto's waren opgesteld. Het duurde niet lang of we mochten de auto tot op het bovenste verdiep rijden. Het blijft verbazend hoeveel auto's er in zo'n boot van het type "fjord cat" gaan, het blijft ook verbazend hoe snel er gelost en geladen wordt.
De boottocht verliep vrij rustig, al was het rondwandelen in de tax-free zone en het bezoek aan het toilet wel een uitdaging op zich: rechtstaan zonder ook maar een greintje te bewegen is uitgesloten. Logisch, met een snelheid van 75 km/u in open zee zijn schommelingen van het schip haast onvoorkomelijk. Dankzij een pilletje bleef ook onze maag van enige last gespaard.
Bij aankomst in Denemarken hadden we nog zo'n 250 kilometer voor de boeg. Een lange trip, die echter een half uur vlotter verliep dan verwacht.
Net gegeten, gedoucht en even buiten gezeten. Morgen vroeg uit de veren zodat we op tijd kunnen vertrekken richting thuis!
Dag 20 - 03/07/2008: Stavanger - Kristiansand
Het was vandaag vroeg opstaan geblazen. Alvast vroeg genoeg om bij 'Dekk 1', een Noorse keten van bandencentrales, een rechterachterband te laten vervangen.
Slecht geslapen vannacht: er was iets gaande in de buurt van onze jeugdherberg want er was een voortdurend rumoer van motoren, vliegtuigen en andere irriterende geluiden. Alsof dat nog niet genoeg was, besloten enkele andere medebewoners met zware voetstappen door de gang te bonken. Ik kon ze wel de nek omwringen aangezien mijn alarm zo vroeg stond.
Dan maar de vensters gesloten, waardoor de kamer weer warmer werd en Lotte begon te woelen in bed. Ook dit was niet bevorderlijk om in slaap te vallen. Ach, beiden slecht geslapen, en beiden tamelijk vroeg wakker.
Dus vertrok ik om 7u45 richting bandencentrale. Bij aankomst was de zaak nog niet open. Na enkele minuten arriveerde een zwarte uitgebouwde Volvo, een model uit de jaren '80. Zweedse nummerplaten, vette velgen, stoere bink: hij groette me met een knik en nodigde me mee binnenin. De zaakvoerder was gearriveerd.
Na mijn uitleg en zijn expertise monteerde een andere schuchtere jongeheer een nieuwe band. De stress viel van me weg. De zaakvoerder duwde een kop hete koffie in mijn hand en voegde er nog aan toe dat het de belangrijkste maaltijd van de dag was. We glimlachten, waarna het signaal volgde dat mijn nieuwe band gemonteerd was. Een ander merk dan er oorspronkelijk oplag, maar goed genoeg om nog duizenden kilometers mee te doen. 900 noorse kronen armer reed ik terug naar de jeugdherberg.
Na een matig ontbijt en een plasstop begaven we ons naar de eerste collectieve activiteit van de dag: winkelen in 'Kvadrat', Noorwegens grootste shopping mall. 'Groot' moesten we echter met een korreltje zout nemen: 45 minuten later stonden we terug buiten. Zoveel interessante winkels waren er niet. Eerlijk gezegd waren er ook maar tamelijk weinig shoppers. In Belgische termen is deze winkelverzameling een lachertje.
We vervolgden onze rit via de autosnelweg naar Kristiansand. Omdat zo'n autosnelweg redelijk snel verveelt besloten we via een omweggetje de Noordzeeroute te volgen. We kochten belegde broodjes in het één of andere tankstation en hielden lange tijd daarna een soort van pick-nick op een wel erg winderige parking.
Na een tijdje ging het terug verder via de snelweg, maar heel veel vlotter ging dit niet. In Kristiansand aangekomen was het, door een overvloed aan wegenwerken, wel even zoeken naar ons hotel, maar die zoektocht viel al bij al wel redelijk mee.
Even tot rust gekomen in de kamer ons "Quality Resort" hotel van de Choice-keten. Mooie kamer, flatscreen-TV tegen de muur, propere badkamer, en een certificaat van "Best Hotel of Europe, Middle-East and Asia, 1997" tegen de muur. Alles lijkt hier eindeloos groot, en het lijkt wel alsof kinderen hier veel inspraak hebben in het hele dagprogramma. Elk uur is er wel een ander soort van animatie voorzien. Gelukkig hebben we daar op onze kamer geen last van.
Na een korte rustpauze besloten we een dipje te gaan nemen in het verwarmde buitenzwembad, onder een stralende zon maar met een koude bries die over het terrein waaide. Heerlijk ontspannen keerden we terug naar onze kamer.
Iets dat we deze vakantie nog niet gedaan hadden, was pizza gaan eten bij Dolly Dimple's. De beste pizzaketen ter wereld. Omdat we er maar 5 minuutjes vanaf zaten besloten we ons vandaag dan toch maar aan een portie overheerlijke pizza te wagen. Iets waar we wederom geen spijt van zullen hebben bij terugkeer in België.
Met een overvolle maag vol pizza en 0,6 liter Pepsi Max keerden we terug naar het hotel. Lotte besloot om zich te douchen, ik besloot om de auto een opruimbeurt te geven, zodat we de komende dagen toch met enig fatsoen over de Deense en Duitse autosnelwegen kunnen rondhossen. Laat me er als nota wel aan bijvoegen dat vooral Lotte nogal wat chaos kan brengen in kleine ruimtes, dus ik hou mezelf niet echt verantwoordelijk voor de wanorde in de Laguna.
Na Lotte's douche dronken we nog een lekkere cocktail in de bar. Morgen hopelijk lekker ontbijten (het zal waarschijnlijk weer organisch zijn) en dan lekker laat uitchecken zodat we niet te vroeg bij onze ferry arriveren. Dan richting Denemarken met de Fjord Cat, onze overzet die gemiddeld zo'n 75 km/u haalt. Denemarken, here we come!
Slecht geslapen vannacht: er was iets gaande in de buurt van onze jeugdherberg want er was een voortdurend rumoer van motoren, vliegtuigen en andere irriterende geluiden. Alsof dat nog niet genoeg was, besloten enkele andere medebewoners met zware voetstappen door de gang te bonken. Ik kon ze wel de nek omwringen aangezien mijn alarm zo vroeg stond.
Dan maar de vensters gesloten, waardoor de kamer weer warmer werd en Lotte begon te woelen in bed. Ook dit was niet bevorderlijk om in slaap te vallen. Ach, beiden slecht geslapen, en beiden tamelijk vroeg wakker.
Dus vertrok ik om 7u45 richting bandencentrale. Bij aankomst was de zaak nog niet open. Na enkele minuten arriveerde een zwarte uitgebouwde Volvo, een model uit de jaren '80. Zweedse nummerplaten, vette velgen, stoere bink: hij groette me met een knik en nodigde me mee binnenin. De zaakvoerder was gearriveerd.
Na mijn uitleg en zijn expertise monteerde een andere schuchtere jongeheer een nieuwe band. De stress viel van me weg. De zaakvoerder duwde een kop hete koffie in mijn hand en voegde er nog aan toe dat het de belangrijkste maaltijd van de dag was. We glimlachten, waarna het signaal volgde dat mijn nieuwe band gemonteerd was. Een ander merk dan er oorspronkelijk oplag, maar goed genoeg om nog duizenden kilometers mee te doen. 900 noorse kronen armer reed ik terug naar de jeugdherberg.
Na een matig ontbijt en een plasstop begaven we ons naar de eerste collectieve activiteit van de dag: winkelen in 'Kvadrat', Noorwegens grootste shopping mall. 'Groot' moesten we echter met een korreltje zout nemen: 45 minuten later stonden we terug buiten. Zoveel interessante winkels waren er niet. Eerlijk gezegd waren er ook maar tamelijk weinig shoppers. In Belgische termen is deze winkelverzameling een lachertje.
We vervolgden onze rit via de autosnelweg naar Kristiansand. Omdat zo'n autosnelweg redelijk snel verveelt besloten we via een omweggetje de Noordzeeroute te volgen. We kochten belegde broodjes in het één of andere tankstation en hielden lange tijd daarna een soort van pick-nick op een wel erg winderige parking.
Na een tijdje ging het terug verder via de snelweg, maar heel veel vlotter ging dit niet. In Kristiansand aangekomen was het, door een overvloed aan wegenwerken, wel even zoeken naar ons hotel, maar die zoektocht viel al bij al wel redelijk mee.
Even tot rust gekomen in de kamer ons "Quality Resort" hotel van de Choice-keten. Mooie kamer, flatscreen-TV tegen de muur, propere badkamer, en een certificaat van "Best Hotel of Europe, Middle-East and Asia, 1997" tegen de muur. Alles lijkt hier eindeloos groot, en het lijkt wel alsof kinderen hier veel inspraak hebben in het hele dagprogramma. Elk uur is er wel een ander soort van animatie voorzien. Gelukkig hebben we daar op onze kamer geen last van.
Na een korte rustpauze besloten we een dipje te gaan nemen in het verwarmde buitenzwembad, onder een stralende zon maar met een koude bries die over het terrein waaide. Heerlijk ontspannen keerden we terug naar onze kamer.
Iets dat we deze vakantie nog niet gedaan hadden, was pizza gaan eten bij Dolly Dimple's. De beste pizzaketen ter wereld. Omdat we er maar 5 minuutjes vanaf zaten besloten we ons vandaag dan toch maar aan een portie overheerlijke pizza te wagen. Iets waar we wederom geen spijt van zullen hebben bij terugkeer in België.
Met een overvolle maag vol pizza en 0,6 liter Pepsi Max keerden we terug naar het hotel. Lotte besloot om zich te douchen, ik besloot om de auto een opruimbeurt te geven, zodat we de komende dagen toch met enig fatsoen over de Deense en Duitse autosnelwegen kunnen rondhossen. Laat me er als nota wel aan bijvoegen dat vooral Lotte nogal wat chaos kan brengen in kleine ruimtes, dus ik hou mezelf niet echt verantwoordelijk voor de wanorde in de Laguna.
Na Lotte's douche dronken we nog een lekkere cocktail in de bar. Morgen hopelijk lekker ontbijten (het zal waarschijnlijk weer organisch zijn) en dan lekker laat uitchecken zodat we niet te vroeg bij onze ferry arriveren. Dan richting Denemarken met de Fjord Cat, onze overzet die gemiddeld zo'n 75 km/u haalt. Denemarken, here we come!
Dag 19 - 02/07/2008: Karmøy - Stavanger
Pfioew, gisteren vroeg in bed gekropen en vandaag lekker uitgeslapen. Ondermeer omdat we geen ontbijt hadden in de jeugdherberg en dus zelf in ons eigen ontbijt hadden voorzien: ovenbroodjes die we konden beleggen met onze chocopasta die we van thuis hadden meegebracht.
De dag begon alvast erg goed toen ik onze glazen pot choco tegen de grond liet vallen. Gevolg: geen beleg, en dus ook geen ontbijt. We besloten om de reeds gebakken ovenbroodjes in te pakken en onderweg nieuw beleg te kopen, of eventueel belegde broodjes.
In het eerste tankstation dat we tegenkwamen hielden we halt, en kochten een nieuwe pot choco. We vonden geen belegde broodjes en dus waren we tevree met wat we gekocht hadden. Bij de uitgang zagen we dan toch weer belegde broodjes, maar ja, te laat!
We besloten verder te rijden richting Stavanger, en bij het eerste tankstation dat we tegenkwamen begon onze goesting in ovenbroodjes met choco om te slaan in een honger naar lekker belegde broodjes, dus kochten we er 2 en genoten ervan op de parking van Noorwegens' drukste tankstation.
Na een lekker ontbijt en een plasstop reden we verder richting Stavanger. Onderweg moesten we nog even een joekel van een ferry nemen, die ons van eiland naar vasteland bracht. Onder een zonovergoten hemel gingen we een tijdje op het buitendek staan, genietend van het uitzicht over de zee, met een koele bries recht in het gezicht. In tegenstelling met de andere ferries die we tot nu toe genomen hebben was dit een beetje een luxeschip!
De drukte rond Stavanger was duidejk merkbaar aan de tientallen ronde punten die we moesten nemen. Rode lichten zijn hier uiterst zeldzaam, rotondes werken echter prima.
Parkeren deden we net buiten het stadscentrum, maar alles in Stavanger is op wandelafstand dus dat vormde alvast geen probleem.
Fijn gewandeld in het centrum, de domkerk bezocht en wat geshopt, lekker gegeten bij Subway en ook nog het mooie oude stadsgedeelte bezocht. Onder de bakkende zon brak het zweet los, en we besloten om terug te keren naar de auto.
Bij terugkeer aan de parking merkte ik een vreemd gaatje in de zijkant van mijn rechter-achterband. Erg gerust was ik er niet in, dus we besloten om bij aankomst in de jeugdherberg om raad te vragen.
Op de weg naar de jeugdherberg passeerden we de landingsbaan van de luchthaven van Stavanger. We besloten om even halt te houden op het voetpad dat aan het begin van de landingsbaan ligt. Na enkele minuten kwam een toestel van SAS aangevlogen en maakte een succesvolle landing. Indrukwekkend om zo dicht bij een landend vliegtuig te komen.
In de jeugherberg checkten we in en vroegen raad in verband met een bandenfirma. We kregen adressen van enkele firma's die allemaal op dezelfde weg liggen. We besloten er zo snel mogelijk naartoe te rijden. Jammer genoeg waren de meeste gesloten en kon de firma die wel open was ons niet helpen. Ze adviseeerden ons om morgen bij de concurrentie langs te gaan, deze zou het type band wél in huis hebben. Een advies dat we zeker niet zullen negeren.
Terug in de jeugdherberg aangekomen, hebben we wat buiten gezeten in de volle zon, gepraat met de één of andere Zweed die dacht dat we Frans praatten omdat we van België waren, lekkere pasta gemaakt (met gepikte melk!) en nog wat op het internet gesurfd.
Terwijl Lotte ging joggen ben ikzelf nog met een Noors koppel aan de praat geslagen. Zij was een Noorse, hij was een Rus die volledig geïntegreerd was.
Terwijl wij de jeugdherberg gebruiken voor onze reis, gebruikten zij hem om morgen te kunnen gaan shoppen in het grootste winkelcentrum van het land. Ze woonden op zo'n 6 uur rijden van hier, hun overnachting is dus aannemelijk. Na een gezellige babbel van enkele uren splitsten onze wegen, en dus vertrokken we richting slaapkamer.
Morgen naar Kristiansand, waar we in een luxueus hotel zitten, maar eerst nog mijn band laten vervangen. Het zal een hele bedoening worden!
De dag begon alvast erg goed toen ik onze glazen pot choco tegen de grond liet vallen. Gevolg: geen beleg, en dus ook geen ontbijt. We besloten om de reeds gebakken ovenbroodjes in te pakken en onderweg nieuw beleg te kopen, of eventueel belegde broodjes.
In het eerste tankstation dat we tegenkwamen hielden we halt, en kochten een nieuwe pot choco. We vonden geen belegde broodjes en dus waren we tevree met wat we gekocht hadden. Bij de uitgang zagen we dan toch weer belegde broodjes, maar ja, te laat!
We besloten verder te rijden richting Stavanger, en bij het eerste tankstation dat we tegenkwamen begon onze goesting in ovenbroodjes met choco om te slaan in een honger naar lekker belegde broodjes, dus kochten we er 2 en genoten ervan op de parking van Noorwegens' drukste tankstation.
Na een lekker ontbijt en een plasstop reden we verder richting Stavanger. Onderweg moesten we nog even een joekel van een ferry nemen, die ons van eiland naar vasteland bracht. Onder een zonovergoten hemel gingen we een tijdje op het buitendek staan, genietend van het uitzicht over de zee, met een koele bries recht in het gezicht. In tegenstelling met de andere ferries die we tot nu toe genomen hebben was dit een beetje een luxeschip!
De drukte rond Stavanger was duidejk merkbaar aan de tientallen ronde punten die we moesten nemen. Rode lichten zijn hier uiterst zeldzaam, rotondes werken echter prima.
Parkeren deden we net buiten het stadscentrum, maar alles in Stavanger is op wandelafstand dus dat vormde alvast geen probleem.
Fijn gewandeld in het centrum, de domkerk bezocht en wat geshopt, lekker gegeten bij Subway en ook nog het mooie oude stadsgedeelte bezocht. Onder de bakkende zon brak het zweet los, en we besloten om terug te keren naar de auto.
Bij terugkeer aan de parking merkte ik een vreemd gaatje in de zijkant van mijn rechter-achterband. Erg gerust was ik er niet in, dus we besloten om bij aankomst in de jeugdherberg om raad te vragen.
Op de weg naar de jeugdherberg passeerden we de landingsbaan van de luchthaven van Stavanger. We besloten om even halt te houden op het voetpad dat aan het begin van de landingsbaan ligt. Na enkele minuten kwam een toestel van SAS aangevlogen en maakte een succesvolle landing. Indrukwekkend om zo dicht bij een landend vliegtuig te komen.
In de jeugherberg checkten we in en vroegen raad in verband met een bandenfirma. We kregen adressen van enkele firma's die allemaal op dezelfde weg liggen. We besloten er zo snel mogelijk naartoe te rijden. Jammer genoeg waren de meeste gesloten en kon de firma die wel open was ons niet helpen. Ze adviseeerden ons om morgen bij de concurrentie langs te gaan, deze zou het type band wél in huis hebben. Een advies dat we zeker niet zullen negeren.
Terug in de jeugdherberg aangekomen, hebben we wat buiten gezeten in de volle zon, gepraat met de één of andere Zweed die dacht dat we Frans praatten omdat we van België waren, lekkere pasta gemaakt (met gepikte melk!) en nog wat op het internet gesurfd.
Terwijl Lotte ging joggen ben ikzelf nog met een Noors koppel aan de praat geslagen. Zij was een Noorse, hij was een Rus die volledig geïntegreerd was.
Terwijl wij de jeugdherberg gebruiken voor onze reis, gebruikten zij hem om morgen te kunnen gaan shoppen in het grootste winkelcentrum van het land. Ze woonden op zo'n 6 uur rijden van hier, hun overnachting is dus aannemelijk. Na een gezellige babbel van enkele uren splitsten onze wegen, en dus vertrokken we richting slaapkamer.
Morgen naar Kristiansand, waar we in een luxueus hotel zitten, maar eerst nog mijn band laten vervangen. Het zal een hele bedoening worden!
Dag 18 - 01/07/2008: Lofthus - Karmøy
Vanmorgen was ik amper uit bed te krijgen. Waarschijnlijk omdat ik oververmoeid was van de lange rit van gisteren, en ook omdat ik zoals gewoonlijk veel te lang wakker ben gebleven. Ach, ik heb heerlijk geslapen, enkel weer iets te kort.
Gelukkig maakte het ontbijt veel goed: lekker brood, veel keuze uit beleg en ook weer een portie corn flakes. Een ideale start voor de lange dag die we vandaag gingen beleven.
De rit van vandaag zou logischerwijs naar het zuiden moeten gaan, aangezien we op een soort van terugweg naar huis zijn. We besloten echter om nog even naar het noorden te gaan om daar een waterval te bezichtigen die we gisteren links hadden laten liggen.
Vanuit Lofthus ging het richting Eidfjord, waar we de Vøringsfoss-waterval wilden zien. Volgens Lotte's reisgids, en eigenlijk vooral volgens Lotte, moesten we zo'n 150 meter vanaf een bepaalde parking een pad volgen dat ons richting waterval zou brengen.
Een gratis parking werd vlug gevonden, en na het inpakken van wat proviand voor de trip en onze fototoestellen, kropen we nog vlug in onze wandelschoenen (al is dat bij Lotte minder vlug dan bij iemand anders, dankzij de stinksokkenwissel die ze altijd moet uitvoeren).
Lotte & Stoffe op wandel, dat gaat altijd gepaard met een vlotte wandelpas en met het nodige gelach. Al viel dat lachen vlug weg toen we na een goede 500 meter nog steeds niet wisten of we op het goede pad zaten. Lotte wist toen al wat te vertellen van een parking die tussen 2 bepaalde tunnels inlag. Dus ging het bloed in mijn aders al wat sneller stromen en keerden we terug naar de auto.
Op haar examen "Nederlands, begrijpend lezen" zal Lotte nooit hoog gescoord hebben, aangezien het om een totaal andere parking ging dan diegene waar wij geparkeerd stonden. Toegegeven, Lotte's reisgids springt van de hak op de tak, en de situatie was wat onduidelijk.
We besloten om naar de juiste parking te rijden en daar het pad te zoeken. Eénmaal aangekomen zagen we inderdaad, zoals haar reisgids beschreef, een makkelijk pad. Vol goede moed vertrokken we met onze bergsloefen, naar de verkeerde kant. Een goede 500 meter verder keerden we om, en terug bij de auto aangekomen merkten Lotte's haviksogen een wegwijzertje naar de watervallen waar we naar op zoek waren. Zoals de reisgids beschreef zag het er een makkelijk pad uit, althans, de eerste 25 meter. Daarna ging het pad over in een geïmproviseerd baantje via grote en kleine rotsblokken, via vastliggende en loszittende stenen. Na een tiental minuten klauteren besloten we om terug te keren en onze wandeltocht te staken. We keerden terug naar de wagen, waar we richting 'uitzichtspunt over de watervallen' reden, zeg maar : 'de gemakkelijke oplossing'.
Het uitzichtspunt lag achter de parking van een hotel, waar we ook nog eens 30 kronen voor moesten betalen. We bevonden ons zo'n 300 meter boven de vallei. Zo'n 120 meter lager storte de waterval ongeveer 180 meter dieper te pletter in een riviertje. Mooi uitzicht, dus ook mooie foto's!
Na wat beelden te maken met onze kodakken vertrokken we terug richting Eidfjord. De honger begon stilaan te borrelen, Lotte moest plassen en
we moesten nog inkopen doen voor de komende dagen.
Na Eidfjord reden we verder naar het zuiden, waar we afscheid namen van het fjordengebied. Alvorens naar onze slaapplaats in Karmøy te vertrekken maakten we, naar goede gewoonte, een ommetje naar de staafkerk van Røldal. Niet veel soeps, dus ging het na de nodige foto's aan de buitenkant, onmiddelijk richting jeugdherberg.
Na een lange, maar vlotte rit was ik blij om even op bed te kunnen liggen terwijl Lotte ging joggen in de buurt. Net nog wat gegeten en mijn foto's van de dag bekeken. Vandaag toch maar eens vroeg bed in: morgen naar Stavanger, waar we de stad intrekken. Stavanger is dit jaar de Europese culturele hoofdstad, dus hopelijk brengt dat leuke foto's met zich mee!
Gelukkig maakte het ontbijt veel goed: lekker brood, veel keuze uit beleg en ook weer een portie corn flakes. Een ideale start voor de lange dag die we vandaag gingen beleven.
De rit van vandaag zou logischerwijs naar het zuiden moeten gaan, aangezien we op een soort van terugweg naar huis zijn. We besloten echter om nog even naar het noorden te gaan om daar een waterval te bezichtigen die we gisteren links hadden laten liggen.
Vanuit Lofthus ging het richting Eidfjord, waar we de Vøringsfoss-waterval wilden zien. Volgens Lotte's reisgids, en eigenlijk vooral volgens Lotte, moesten we zo'n 150 meter vanaf een bepaalde parking een pad volgen dat ons richting waterval zou brengen.
Een gratis parking werd vlug gevonden, en na het inpakken van wat proviand voor de trip en onze fototoestellen, kropen we nog vlug in onze wandelschoenen (al is dat bij Lotte minder vlug dan bij iemand anders, dankzij de stinksokkenwissel die ze altijd moet uitvoeren).
Lotte & Stoffe op wandel, dat gaat altijd gepaard met een vlotte wandelpas en met het nodige gelach. Al viel dat lachen vlug weg toen we na een goede 500 meter nog steeds niet wisten of we op het goede pad zaten. Lotte wist toen al wat te vertellen van een parking die tussen 2 bepaalde tunnels inlag. Dus ging het bloed in mijn aders al wat sneller stromen en keerden we terug naar de auto.
Op haar examen "Nederlands, begrijpend lezen" zal Lotte nooit hoog gescoord hebben, aangezien het om een totaal andere parking ging dan diegene waar wij geparkeerd stonden. Toegegeven, Lotte's reisgids springt van de hak op de tak, en de situatie was wat onduidelijk.
We besloten om naar de juiste parking te rijden en daar het pad te zoeken. Eénmaal aangekomen zagen we inderdaad, zoals haar reisgids beschreef, een makkelijk pad. Vol goede moed vertrokken we met onze bergsloefen, naar de verkeerde kant. Een goede 500 meter verder keerden we om, en terug bij de auto aangekomen merkten Lotte's haviksogen een wegwijzertje naar de watervallen waar we naar op zoek waren. Zoals de reisgids beschreef zag het er een makkelijk pad uit, althans, de eerste 25 meter. Daarna ging het pad over in een geïmproviseerd baantje via grote en kleine rotsblokken, via vastliggende en loszittende stenen. Na een tiental minuten klauteren besloten we om terug te keren en onze wandeltocht te staken. We keerden terug naar de wagen, waar we richting 'uitzichtspunt over de watervallen' reden, zeg maar : 'de gemakkelijke oplossing'.
Het uitzichtspunt lag achter de parking van een hotel, waar we ook nog eens 30 kronen voor moesten betalen. We bevonden ons zo'n 300 meter boven de vallei. Zo'n 120 meter lager storte de waterval ongeveer 180 meter dieper te pletter in een riviertje. Mooi uitzicht, dus ook mooie foto's!
Na wat beelden te maken met onze kodakken vertrokken we terug richting Eidfjord. De honger begon stilaan te borrelen, Lotte moest plassen en
we moesten nog inkopen doen voor de komende dagen.
Na Eidfjord reden we verder naar het zuiden, waar we afscheid namen van het fjordengebied. Alvorens naar onze slaapplaats in Karmøy te vertrekken maakten we, naar goede gewoonte, een ommetje naar de staafkerk van Røldal. Niet veel soeps, dus ging het na de nodige foto's aan de buitenkant, onmiddelijk richting jeugdherberg.
Na een lange, maar vlotte rit was ik blij om even op bed te kunnen liggen terwijl Lotte ging joggen in de buurt. Net nog wat gegeten en mijn foto's van de dag bekeken. Vandaag toch maar eens vroeg bed in: morgen naar Stavanger, waar we de stad intrekken. Stavanger is dit jaar de Europese culturele hoofdstad, dus hopelijk brengt dat leuke foto's met zich mee!
Dag 17 - 30/06/2008: Stryn - Lofthus
Gisterenavond alvast ingepakt voor het vertrek van vandaag. Het was onze laatste dag in Stryn, met als nieuwe bestemming de jeugdherberg van Lofthus, gelegen aan de Hardangerfjord.
Opstaan ging weermaar eens moeizaam, zoals gewoonlijk, maar éénmaal wakker vliegen we er wel altijd met volle vaart in: wassen, tandjes poetsen en toiletbezoek.
Het ontbijt was weer heerlijk, en we hebben ons, met de lange tocht van vandaag in het vooruitzicht, weer hopeloos volgestouwd met allerlei lekkere dingen.
Na het ontbijt reden we nog even nasr het centrum van Stryn waar we nog vlug enkele postkaartjes op de bus moesten doen.
Na het posten hadden we een erg lang stuk, met tal van korte en lange tunnels, voor de boeg. Tunnels, vooral de lange dan, zijn ronduit irriterend: slecht verlicht, veel te smal en gewoon oersaai. Je kan er amper in voorbij steken, hoewel sommige Noren het toch doen, en bij het uitrijden van een lange tunnel word je altijd verblind door het grote contrast qua lichsterkte. Nee, voor mij liever geen tunnels, en zeker niet als ik al wat vermoeid ben.
Onze eerste echte halte was de boot van Mannheller naar Fodnes, een vrij korte en stabiele overzet. Op de boot nog wat foto's gemaakt en wat rondgewandeld. Het was een open boot, dus er was geen cafetaria aanwezig waar we eventueel een kleine versnapering konden nuttigen indien we dat wensten.
Vanaf de boot ging het richting Lærdal, waar we in plaats van de 26,5 kilometer lange Lærdalstunnel besloten om de 45 kilometer lange "Gamle Aurlandsvegen" te volgen. Een route die tot 1300 meter hoog gaat en door verschillende landschapstypes kronkelt. Van rotsen met sneeuw, tot vlaktes met sparren. Hier en daar liep ook een occasioneel schaap langs de weg. Koudste temperatuur van de dag: ongeveer 4 graden boven het vriespunt!
Op deze weg hielden we ook halt aan een speciaal uitzichtspunt. Vanop grote hoogte (ik heb het niet zo op hoogtes) kon je hier een blik werpen op de Aurlandsfjord, en zelfs nog een tiental kilometer verder. Prachtig! Een voetbalveld dat zich onder ons bevond, zag er nog een centimeter groot uit. Knap staaltje van 'uitzichtspunten bouwen' hebben ze hier geleverd.
De rit volgde verder van Aurland naar Gudvangen. Onderweg stopten we nog even aan de kleinste staafkerk van Noorwegen: die van Undredal.
Vanuit Undredal ging het verder naarTvinne, waar we de Tvinnefossen als rustplaats inlastten. Mooie waterval, maar zoals bij zoveel watervallen heb je het na een paar minuten wel gehad.
Dus ging de rit verder richting Bruravik, waar we met de ferry richting Brimnes gingen. Van hieruit was het nog een dikke 20 kilometer richting Lofthus.
In Lofthus vonden we onze jeugdherberg recht tegenover de Hardangerfjord. Toplocatie, mooie gezellige kamer, propere badkamer. Laten we hopen dat het ontbijt hier erg lekker is!
Na aankomst hebben we nog even gewinkeld voor drank en snoep. Daarna nog wat pasta gegeten en buiten gezeten met wat Engelse Indiërs die morgen of overmorgen naar Alta (in het noorden van het land) vliegen om de middernachtzon te zien.
Na het eten hebben we een korte wandeling gemaakt naar een strandje niet ver van hier. Na wat foto's te maken besloten we een kleine "steenwerpen"-competitie te houden. Ik was de winnaar, terwijl Lotte liet zien hoe slecht ze kon mikken met stenen, en ook aantoonde hoe je met een steen zeker niet op het water moet ketsen.
Net nog even een overheerlijke warme douche genomen. Dadelijk is het weer tijd om te gaan slapen. Morgen weer een andere bestemming!
Opstaan ging weermaar eens moeizaam, zoals gewoonlijk, maar éénmaal wakker vliegen we er wel altijd met volle vaart in: wassen, tandjes poetsen en toiletbezoek.
Het ontbijt was weer heerlijk, en we hebben ons, met de lange tocht van vandaag in het vooruitzicht, weer hopeloos volgestouwd met allerlei lekkere dingen.
Na het ontbijt reden we nog even nasr het centrum van Stryn waar we nog vlug enkele postkaartjes op de bus moesten doen.
Na het posten hadden we een erg lang stuk, met tal van korte en lange tunnels, voor de boeg. Tunnels, vooral de lange dan, zijn ronduit irriterend: slecht verlicht, veel te smal en gewoon oersaai. Je kan er amper in voorbij steken, hoewel sommige Noren het toch doen, en bij het uitrijden van een lange tunnel word je altijd verblind door het grote contrast qua lichsterkte. Nee, voor mij liever geen tunnels, en zeker niet als ik al wat vermoeid ben.
Onze eerste echte halte was de boot van Mannheller naar Fodnes, een vrij korte en stabiele overzet. Op de boot nog wat foto's gemaakt en wat rondgewandeld. Het was een open boot, dus er was geen cafetaria aanwezig waar we eventueel een kleine versnapering konden nuttigen indien we dat wensten.
Vanaf de boot ging het richting Lærdal, waar we in plaats van de 26,5 kilometer lange Lærdalstunnel besloten om de 45 kilometer lange "Gamle Aurlandsvegen" te volgen. Een route die tot 1300 meter hoog gaat en door verschillende landschapstypes kronkelt. Van rotsen met sneeuw, tot vlaktes met sparren. Hier en daar liep ook een occasioneel schaap langs de weg. Koudste temperatuur van de dag: ongeveer 4 graden boven het vriespunt!
Op deze weg hielden we ook halt aan een speciaal uitzichtspunt. Vanop grote hoogte (ik heb het niet zo op hoogtes) kon je hier een blik werpen op de Aurlandsfjord, en zelfs nog een tiental kilometer verder. Prachtig! Een voetbalveld dat zich onder ons bevond, zag er nog een centimeter groot uit. Knap staaltje van 'uitzichtspunten bouwen' hebben ze hier geleverd.
De rit volgde verder van Aurland naar Gudvangen. Onderweg stopten we nog even aan de kleinste staafkerk van Noorwegen: die van Undredal.
Vanuit Undredal ging het verder naarTvinne, waar we de Tvinnefossen als rustplaats inlastten. Mooie waterval, maar zoals bij zoveel watervallen heb je het na een paar minuten wel gehad.
Dus ging de rit verder richting Bruravik, waar we met de ferry richting Brimnes gingen. Van hieruit was het nog een dikke 20 kilometer richting Lofthus.
In Lofthus vonden we onze jeugdherberg recht tegenover de Hardangerfjord. Toplocatie, mooie gezellige kamer, propere badkamer. Laten we hopen dat het ontbijt hier erg lekker is!
Na aankomst hebben we nog even gewinkeld voor drank en snoep. Daarna nog wat pasta gegeten en buiten gezeten met wat Engelse Indiërs die morgen of overmorgen naar Alta (in het noorden van het land) vliegen om de middernachtzon te zien.
Na het eten hebben we een korte wandeling gemaakt naar een strandje niet ver van hier. Na wat foto's te maken besloten we een kleine "steenwerpen"-competitie te houden. Ik was de winnaar, terwijl Lotte liet zien hoe slecht ze kon mikken met stenen, en ook aantoonde hoe je met een steen zeker niet op het water moet ketsen.
Net nog even een overheerlijke warme douche genomen. Dadelijk is het weer tijd om te gaan slapen. Morgen weer een andere bestemming!
Dag 16 - 29/06/2008: Stryn
Het was me wat, dat opstaan van vanmorgen. Mijn eigen alarm zo goed als genegeerd, en dan uiteindelijk toch met een suf hoofd uit bed gestapt. Een eerste blik naar buiten vertelde me dat we vandaag nog maar eens een dagje grijs weer zouden hebben.
Na een uitgebreid bezoek aan de badkamer en een stevig ontbijt waren we klaar om naar het oosten (ten opzichte van Stryn) te rijden. Het westen en noorden hadden we reeds uitgebreid bezocht, en het zuiden staat al geboekt voor de rest van de komende week.
Onze eerste halte was Lom, waar we de plaatselijke staafkerk bezochten. Zeer mooi aan de buitenkant, en nog prachtiger aan de binnenkant. Helaas was het fotograferen vanbinnen verboden zodat we het met een herinnering en een ansichtkaart zullen moeten stellen. In Lom besloten we ook nog een hapje te eten en onszelf van verse Noorse kronen te voorzien.
Van hieruit ging het over een
toeristische weg richting Sogndal. De rit over weg 55 ging langzaam en in feite was er gedurende zo'n 2 uurtjes weinig te beleven. Hier en daar wel eens gestopt voor een mooi fotomoment, en langs de hoogste bergen van Noorwegen gereden. Op zich was dit allemaal niet zo spectaculair.
Voordat we naar Sogndal reden besloten we nog een ommetje te maken naar Urnes, ook hier staat een staafkerkje dat het bezichtigen wel waard is. Jammer genoeg was het kiezen tussen de staafkerk, of de ferry. We kozen voor de ferry omdat we anders nog eens anderhalf uur moesten wachten, en dus nog later thuis zouden zijn. We hadden tenslotte nog meer dan 130 kilometer voor de boeg.
Vanuit Urnes dan maar de ferry op, deze keer niet voorwaarts erop en achterwaarts eraf, maar wel achterwaarts erop en voorwaarts eraf. Mijn autorijvaardigheden worden hierin Noorwegen erg op de proef gesteld.
Na het afrijden van de ferry maakten we nog even een ommetje naar Kaupanger waar ook een staafkerk staat. Jammer genoeg mocht hier binnen ook niet gefotografeerd worden, dus beslisten we maar om zelfs niet eens binnen te gaan.
Van Kaupanger ging het vrij vlot terug naar Stryn. Met hoge snelheid zoefden we door het landschap. Dit hadden we vooral te danken aan onze voorliggers die blijkbaar goed wisten waar de gevaarlijke punten lagen op de route. Wat een geluk! Onderweg nog onze postkaartjes op de bus gedaan, zodat deze arriveren nog voor we thuis zijn.
Bij aankomst een diepvriespizza gebakken en ons daarna voor de TV geworsteld voor de finale tussen Duitsland en Spanje van het Europees kampioenschap voetbal. Links van ons zat een Duits koppel, rechts van ons een Spaans koppel. Grappig om de reacties van beiden te kunnen volgen.
Net al even ingepakt voor ons vertrek van morgen. We hebben een rit van om en bij de 300 km voor de boeg, en we hopen nog zoveel mogelijk leuke dingen te kunnen doen. Hopelijk krijgen we morgen ook nog eens een heldere hemel!
Na een uitgebreid bezoek aan de badkamer en een stevig ontbijt waren we klaar om naar het oosten (ten opzichte van Stryn) te rijden. Het westen en noorden hadden we reeds uitgebreid bezocht, en het zuiden staat al geboekt voor de rest van de komende week.
Onze eerste halte was Lom, waar we de plaatselijke staafkerk bezochten. Zeer mooi aan de buitenkant, en nog prachtiger aan de binnenkant. Helaas was het fotograferen vanbinnen verboden zodat we het met een herinnering en een ansichtkaart zullen moeten stellen. In Lom besloten we ook nog een hapje te eten en onszelf van verse Noorse kronen te voorzien.
Van hieruit ging het over een
toeristische weg richting Sogndal. De rit over weg 55 ging langzaam en in feite was er gedurende zo'n 2 uurtjes weinig te beleven. Hier en daar wel eens gestopt voor een mooi fotomoment, en langs de hoogste bergen van Noorwegen gereden. Op zich was dit allemaal niet zo spectaculair.
Voordat we naar Sogndal reden besloten we nog een ommetje te maken naar Urnes, ook hier staat een staafkerkje dat het bezichtigen wel waard is. Jammer genoeg was het kiezen tussen de staafkerk, of de ferry. We kozen voor de ferry omdat we anders nog eens anderhalf uur moesten wachten, en dus nog later thuis zouden zijn. We hadden tenslotte nog meer dan 130 kilometer voor de boeg.
Vanuit Urnes dan maar de ferry op, deze keer niet voorwaarts erop en achterwaarts eraf, maar wel achterwaarts erop en voorwaarts eraf. Mijn autorijvaardigheden worden hierin Noorwegen erg op de proef gesteld.
Na het afrijden van de ferry maakten we nog even een ommetje naar Kaupanger waar ook een staafkerk staat. Jammer genoeg mocht hier binnen ook niet gefotografeerd worden, dus beslisten we maar om zelfs niet eens binnen te gaan.
Van Kaupanger ging het vrij vlot terug naar Stryn. Met hoge snelheid zoefden we door het landschap. Dit hadden we vooral te danken aan onze voorliggers die blijkbaar goed wisten waar de gevaarlijke punten lagen op de route. Wat een geluk! Onderweg nog onze postkaartjes op de bus gedaan, zodat deze arriveren nog voor we thuis zijn.
Bij aankomst een diepvriespizza gebakken en ons daarna voor de TV geworsteld voor de finale tussen Duitsland en Spanje van het Europees kampioenschap voetbal. Links van ons zat een Duits koppel, rechts van ons een Spaans koppel. Grappig om de reacties van beiden te kunnen volgen.
Net al even ingepakt voor ons vertrek van morgen. We hebben een rit van om en bij de 300 km voor de boeg, en we hopen nog zoveel mogelijk leuke dingen te kunnen doen. Hopelijk krijgen we morgen ook nog eens een heldere hemel!
Dag 15 - 28/06/2008: Stryn
Rumoerige Polen! Dat is het eerste dat me vanmorgen te binnen schoot toen ik een vreselijk gebonk, een gegibber en rollende reiskoffers hoorde. 3 oude niets-ontzienende Poolse vrouwen verstoorden weer maar eens onze nachtrust. Een uurtje later was ik wakker, buiten viel de regen met bakken uit de lucht.
Nadat ook Lotte klaar was, vertrokken we naar het ontbijt, waar ik me voorzag van boterhammen met eiersalade, knäckebröd met kaas, een paar losse schijfjes boterhamworst, een bord corn flakes met fruityoghurt, een schijfje appelsien, een potje aardbeienyoghurt en enkele glazen appelsap. Ik weet niet exact wat Lotte gegeten heeft, maar ik heb haar in ieder geval ook een pannenkoek zien eten.
Het was nog steeds regenachtig toen we de rit richting Trollstigen aanvatten. Het zou ook een lange rit worden aangezien we Trollstigen van noord naar zuid wilden doen.
Dus eerst van Stryn naar Åndalsnes, en dan van daaruit naar het hoogtepunt van de dag. De rit heen viel wel mee, afgezien van het feit dat de occasionele mobilhome hier en daar voor wat opstoppingen zorgt in dit bergachtig landschap. Af en toe maakten we ook een tussenstop om de benen te strekken of om een mooi plaatje te schieten.
Onderweg ook nog even halt gehouden bij Statoil om een broodje uit te halen zodat we tijdens de rit nog wat te knabbelen hadden. Van hieruit was het nog een dik half uurtje tot aan de voet van de trollenweg.
Een eerste halte vonden we onderaan het plateau, waar ook het enige verkeersbord staat met een trol op. Ik denk dat niemand het bord echt in de gaten had, aangezien veel volk dat ook op de parking stond zich achter ons vergaarde nadat we enkele foto's gemaakt hadden. Vanaf deze stopplaats hadden we ook al een blik op de weg die we nog moesten afleggen om boven een kijkje te kunnen nemen op de ons omringende bergflanken. Bergflanken die bedekt werden met een straaltje zonneschijn en hier en daar een wolkje. De lucht was van het donkerste blauw, en het contrast met de witte wolkensluiers gaf een dramatisch effect.
De rit naar boven ging vrij vlot via 12 haarspeldbochten. Het hoogteverschil bedraagt hier zo'n 550 meter. Een peulschil in vergelijking met de beklimming van Dalsnibba, die ongeveer twee-en-een-halve keer zo hoog is. Het wegdek was in goede staat en aan de zijkant zorgde een laag muurtje voor enige bescherming. Hoewel het hoogteverschil gering was, was het stijgingspercentage van 12% toch voldoende om de rit dat kleine beetje extra te geven. Op weg naar de top kruisten we menige malen een naar beneden kletterende waterval.
Op de top aangekomen merkten we pas hoe toeristisch een plekje als Trollstigen kan zijn: een massa van bussen, mobilhomes, motors en caravans. Toeristenwinkeltjes bij de vleet, en zelfs een paadje naar een huisje waar een trol zijn onderkomen had gevonden. Af en toe kwam hij zelfs buiten om eens te wuiven naar de voorbijwandelende toeristen. Een kind van een jaar of drie verschrok zich te pletter en weende een wolkbreuk bij haar eerste echte trollenontmoeting.
Het panorama vanaf een platform iets verderop was magisch. Een goed overzicht over de hele weg van onder naar boven, en een oneindig uitzicht over de bergflanken die zich tot in de verste verte uitstrekten. Het zijn van die kleine plaatsjes in Noorwegen die het allemaal de moeite waard maken.
Na een tijdje reden we verder en volgden weg 63 naar het zuiden. We passeerden nog enkele met sneeuw bekladde bergen en daalden terug af. De terugtocht, via diverse brede en smalle wegen, via tunnels en strakke bochten verliep moeizaam omdat de wagens die voor ons reden amper snelheid maakten en veel te veel remden. Een ware pest.
Nog even gestopt in de "COOP" voor wat drinken en eten uit te halen, daarna de tocht verdergezet richting jeugdherberg. Lotte heeft onderweg nog voor animatie gezorgd door de volgende dingen uit te beelden: een krop sla, een tomaat, een koe, een varken, een ruitewisser, een kat, een hond, een konijn en een giraffe. Lachen!
In de jeugdherberg hebben we een lekker bordje pasta 'à la bolognese' gegeten en nog even van het uitzicht genoten. Lotte heeft hier nog geprobeerd te joggen, maar wegens het 'bergop/bergaf' principe van de ons omliggende straten is de intensiteit van haar work-out te hoog. Gevolg: kortere maar krachtigere training.
Dadelijk nog eens bekijken wat we morgen nog kunnen uitspoken. Het is fijn om alles last-minute te beslissen, dat houdt de spanning er wat in. In het oosten ziet het er in ieder geval zonniger uit, dus de kans dat we die richting uitrijden is tamelijk groot!
Nadat ook Lotte klaar was, vertrokken we naar het ontbijt, waar ik me voorzag van boterhammen met eiersalade, knäckebröd met kaas, een paar losse schijfjes boterhamworst, een bord corn flakes met fruityoghurt, een schijfje appelsien, een potje aardbeienyoghurt en enkele glazen appelsap. Ik weet niet exact wat Lotte gegeten heeft, maar ik heb haar in ieder geval ook een pannenkoek zien eten.
Het was nog steeds regenachtig toen we de rit richting Trollstigen aanvatten. Het zou ook een lange rit worden aangezien we Trollstigen van noord naar zuid wilden doen.
Dus eerst van Stryn naar Åndalsnes, en dan van daaruit naar het hoogtepunt van de dag. De rit heen viel wel mee, afgezien van het feit dat de occasionele mobilhome hier en daar voor wat opstoppingen zorgt in dit bergachtig landschap. Af en toe maakten we ook een tussenstop om de benen te strekken of om een mooi plaatje te schieten.
Onderweg ook nog even halt gehouden bij Statoil om een broodje uit te halen zodat we tijdens de rit nog wat te knabbelen hadden. Van hieruit was het nog een dik half uurtje tot aan de voet van de trollenweg.
Een eerste halte vonden we onderaan het plateau, waar ook het enige verkeersbord staat met een trol op. Ik denk dat niemand het bord echt in de gaten had, aangezien veel volk dat ook op de parking stond zich achter ons vergaarde nadat we enkele foto's gemaakt hadden. Vanaf deze stopplaats hadden we ook al een blik op de weg die we nog moesten afleggen om boven een kijkje te kunnen nemen op de ons omringende bergflanken. Bergflanken die bedekt werden met een straaltje zonneschijn en hier en daar een wolkje. De lucht was van het donkerste blauw, en het contrast met de witte wolkensluiers gaf een dramatisch effect.
De rit naar boven ging vrij vlot via 12 haarspeldbochten. Het hoogteverschil bedraagt hier zo'n 550 meter. Een peulschil in vergelijking met de beklimming van Dalsnibba, die ongeveer twee-en-een-halve keer zo hoog is. Het wegdek was in goede staat en aan de zijkant zorgde een laag muurtje voor enige bescherming. Hoewel het hoogteverschil gering was, was het stijgingspercentage van 12% toch voldoende om de rit dat kleine beetje extra te geven. Op weg naar de top kruisten we menige malen een naar beneden kletterende waterval.
Op de top aangekomen merkten we pas hoe toeristisch een plekje als Trollstigen kan zijn: een massa van bussen, mobilhomes, motors en caravans. Toeristenwinkeltjes bij de vleet, en zelfs een paadje naar een huisje waar een trol zijn onderkomen had gevonden. Af en toe kwam hij zelfs buiten om eens te wuiven naar de voorbijwandelende toeristen. Een kind van een jaar of drie verschrok zich te pletter en weende een wolkbreuk bij haar eerste echte trollenontmoeting.
Het panorama vanaf een platform iets verderop was magisch. Een goed overzicht over de hele weg van onder naar boven, en een oneindig uitzicht over de bergflanken die zich tot in de verste verte uitstrekten. Het zijn van die kleine plaatsjes in Noorwegen die het allemaal de moeite waard maken.
Na een tijdje reden we verder en volgden weg 63 naar het zuiden. We passeerden nog enkele met sneeuw bekladde bergen en daalden terug af. De terugtocht, via diverse brede en smalle wegen, via tunnels en strakke bochten verliep moeizaam omdat de wagens die voor ons reden amper snelheid maakten en veel te veel remden. Een ware pest.
Nog even gestopt in de "COOP" voor wat drinken en eten uit te halen, daarna de tocht verdergezet richting jeugdherberg. Lotte heeft onderweg nog voor animatie gezorgd door de volgende dingen uit te beelden: een krop sla, een tomaat, een koe, een varken, een ruitewisser, een kat, een hond, een konijn en een giraffe. Lachen!
In de jeugdherberg hebben we een lekker bordje pasta 'à la bolognese' gegeten en nog even van het uitzicht genoten. Lotte heeft hier nog geprobeerd te joggen, maar wegens het 'bergop/bergaf' principe van de ons omliggende straten is de intensiteit van haar work-out te hoog. Gevolg: kortere maar krachtigere training.
Dadelijk nog eens bekijken wat we morgen nog kunnen uitspoken. Het is fijn om alles last-minute te beslissen, dat houdt de spanning er wat in. In het oosten ziet het er in ieder geval zonniger uit, dus de kans dat we die richting uitrijden is tamelijk groot!
Dag 14 - 27/06/2008: Stryn
Het was vanochtend wederom een rumoerige morgen. Al zeer vroeg begonnen onze Oost-Europese buren (we denken dat het Russen of Polen zijn) aan hun ochtendrituelen. Enkele malen wakker geworden voor ons alarm afging, en dus waren we minder goedgezind dan dat we normaal zijn bij het krieken van de dag.
Na het opstaan genoten we van een heerlijk ontbijt. Het was rustig in de ontbijtkamer, en dat bracht de stemming er toch weer terug in. Lotte jaagde zich echter wel wat op in de één of andere Duitse jongedame die niet goed wist wat ze nu wel of niet op haar bord wilde. Het woord 'geit' is aan onze tafel met regelmaat van de klok gevallen.
Na het ontbijt hebben we nog even bekeken wat de weersverwachtingen voor vandaag waren, om zo een beslissing te nemen over de activiteiten die we later op de dag zouden doen. Er waren in feite 2 opties: oftewel naar Trollstigen rijden (een bergpas met tamelijk wat haarspeldbochten in, die naar een onnoemelijke hoogte gaat en van daaruit een naar het schijnt onmetelijk uitzicht geeft), of naar de gletsjers wandelen in het Jostedalbreen Nasjonal Park. Aangezien het tamelijk bewolkt was besloten we om de gletsjers te gaan bekijken. Met een warme trui en wat proviand trokken we naar onze eerste halte.
Brikdalsbreen (vertaald: de gletsjer van Brikdal) is waarschijnlijk één van de mooiere maar meer toeristische gletsjers die je hier in de regio kan bezoeken. Bij aankomst merkten we al enkele bussen, enkele auto's en tal van toeristen in de meerdere shops en restaurants die het betreffende boerengat rijk is.
De tocht vanaf de parking tot aan de voet van de gletsjer zou ongeveer 2,5 kilometer zijn. Ik besloot mijn warme trui in de auto te laten liggen, aangezien de zon zich tegen de middag alweer boven ons had geplaatst. Achteraf gezien was dat een wijze beslissing.
De tocht naar de gletsjer verliep via mooie paden, hier en daar wat losse stenen en soms wat ontoegankelijkere stukken, maar voorts was er niets op aan te merken. Twee Duitse vrouwen weken zelfs even aan de kant toen we in ijl tempo aan kwamen draven. Ze giechelden wat en ik verstond nog dat één van hen "die Jugend" zei. Met een vlot tempo gingen we verder bergopwaarts. We passeerden nog een kletterende waterval, en wat verderop een brugje over een beekje.
Als echte toerist plaatste ik Lotte op een juiste locatie voor een fotomoment. Na enkele beelden vast te leggen kwam een oud Japans koppel aandraven. De man wilde zijn vrouw op een soortgelijke manier fotograferen. Lotte wilde al opzij gaan, maar het vrouwtje hield haar tegen, met als gevolg dat Lotte nu binnenkort in tal van Japanse gezinnen bewonderd zal worden, poserend met een oude vrouw.
Verderop kwamen we dichter en dichter bij de gletsjer, de omgeving was prachtig: hoge besneeuwde bergen, watervallen, bomen, een meertje, kortweg alles dat je maar op foto wil vastleggen, of wil spijkeren in je geheugen. Na wat rond te hangen aan de gletsjer (het was in principe verboden om erop te gaan wegens het levende ijs), trokken we bergafwaarts naar het restaurant om daar een middagmaal te verorberen. Dit hadden we wel verdiend na onze wandeltocht.
We besloten om nog twee gletsjers te bezichtigen die op een uurtje rijden verwijderd waren. Hier troffen we minder idyllische taferelen aan en bijgevolg waren we ook wat teleurgesteld. De terugrit naar Stryn was behoorlijk saai, maar een mens moet er soms wat voor over hebben.
Bij terugkomst wilden we wat pasta klaarmaken in de gastenkeuken, maar deze was overbevolkt, waardoor we besloten om in de plaatselijke Esso een broodje uit te halen. Opnieuw auto-problemen: bij het verwijderen van de contactsleutel slaat de motor wel af maar wordt het elektrisch circuit niet onderbroken. Blijkbaar zorgt een defect stuurslot hiervoor, dus zodra we terug in België zijn, gaat de auto naar de garage voor een reeks van herstellingen. Verder gaan we ons niet meer opjagen: het is goed dat de gebreken zichtbaar worden en dat we er oplossingen voor vinden. Jammer dat ik geen auto-monteur ben, ik blijk er wel aanleg voor te hebben om de juiste diagnoses te stellen, al gaat dat soms wel gepaard met het nodige gevloek.
Soit, morgen weer een nieuw verhaal. Ik kijk alvast uit naar Trollstigen!
Na het opstaan genoten we van een heerlijk ontbijt. Het was rustig in de ontbijtkamer, en dat bracht de stemming er toch weer terug in. Lotte jaagde zich echter wel wat op in de één of andere Duitse jongedame die niet goed wist wat ze nu wel of niet op haar bord wilde. Het woord 'geit' is aan onze tafel met regelmaat van de klok gevallen.
Na het ontbijt hebben we nog even bekeken wat de weersverwachtingen voor vandaag waren, om zo een beslissing te nemen over de activiteiten die we later op de dag zouden doen. Er waren in feite 2 opties: oftewel naar Trollstigen rijden (een bergpas met tamelijk wat haarspeldbochten in, die naar een onnoemelijke hoogte gaat en van daaruit een naar het schijnt onmetelijk uitzicht geeft), of naar de gletsjers wandelen in het Jostedalbreen Nasjonal Park. Aangezien het tamelijk bewolkt was besloten we om de gletsjers te gaan bekijken. Met een warme trui en wat proviand trokken we naar onze eerste halte.
Brikdalsbreen (vertaald: de gletsjer van Brikdal) is waarschijnlijk één van de mooiere maar meer toeristische gletsjers die je hier in de regio kan bezoeken. Bij aankomst merkten we al enkele bussen, enkele auto's en tal van toeristen in de meerdere shops en restaurants die het betreffende boerengat rijk is.
De tocht vanaf de parking tot aan de voet van de gletsjer zou ongeveer 2,5 kilometer zijn. Ik besloot mijn warme trui in de auto te laten liggen, aangezien de zon zich tegen de middag alweer boven ons had geplaatst. Achteraf gezien was dat een wijze beslissing.
De tocht naar de gletsjer verliep via mooie paden, hier en daar wat losse stenen en soms wat ontoegankelijkere stukken, maar voorts was er niets op aan te merken. Twee Duitse vrouwen weken zelfs even aan de kant toen we in ijl tempo aan kwamen draven. Ze giechelden wat en ik verstond nog dat één van hen "die Jugend" zei. Met een vlot tempo gingen we verder bergopwaarts. We passeerden nog een kletterende waterval, en wat verderop een brugje over een beekje.
Als echte toerist plaatste ik Lotte op een juiste locatie voor een fotomoment. Na enkele beelden vast te leggen kwam een oud Japans koppel aandraven. De man wilde zijn vrouw op een soortgelijke manier fotograferen. Lotte wilde al opzij gaan, maar het vrouwtje hield haar tegen, met als gevolg dat Lotte nu binnenkort in tal van Japanse gezinnen bewonderd zal worden, poserend met een oude vrouw.
Verderop kwamen we dichter en dichter bij de gletsjer, de omgeving was prachtig: hoge besneeuwde bergen, watervallen, bomen, een meertje, kortweg alles dat je maar op foto wil vastleggen, of wil spijkeren in je geheugen. Na wat rond te hangen aan de gletsjer (het was in principe verboden om erop te gaan wegens het levende ijs), trokken we bergafwaarts naar het restaurant om daar een middagmaal te verorberen. Dit hadden we wel verdiend na onze wandeltocht.
We besloten om nog twee gletsjers te bezichtigen die op een uurtje rijden verwijderd waren. Hier troffen we minder idyllische taferelen aan en bijgevolg waren we ook wat teleurgesteld. De terugrit naar Stryn was behoorlijk saai, maar een mens moet er soms wat voor over hebben.
Bij terugkomst wilden we wat pasta klaarmaken in de gastenkeuken, maar deze was overbevolkt, waardoor we besloten om in de plaatselijke Esso een broodje uit te halen. Opnieuw auto-problemen: bij het verwijderen van de contactsleutel slaat de motor wel af maar wordt het elektrisch circuit niet onderbroken. Blijkbaar zorgt een defect stuurslot hiervoor, dus zodra we terug in België zijn, gaat de auto naar de garage voor een reeks van herstellingen. Verder gaan we ons niet meer opjagen: het is goed dat de gebreken zichtbaar worden en dat we er oplossingen voor vinden. Jammer dat ik geen auto-monteur ben, ik blijk er wel aanleg voor te hebben om de juiste diagnoses te stellen, al gaat dat soms wel gepaard met het nodige gevloek.
Soit, morgen weer een nieuw verhaal. Ik kijk alvast uit naar Trollstigen!
Dag 13 - 26/06/2008: Sandane - Stryn
Vandaag hebben we afscheid genomen van onze jeugdherberg in Sandane. Met een brede glimlach stond de gastvrouw al klaar aan de receptie toe ik met de sleutel kwam aandraven. Ik gaf haar, omdat het best wel verdiend was, de beste complimenten over het verblijf. Ze glunderde en gaf als weerwoord dat we altijd opnieuw welkom waren. Ik knikte wel 'ja', maar had toch het gevoel dat ik in de regio nu wel alles gezien had. Het zal dus nog wel een tijdje duren alvorens we hier nog eens voet aan wal zullen zetten.
Vanuit Sandane ging het richting Stryn, en dit allemaal onder een helderblauwe hemel. Het was op dat moment misschien nog te vroeg om victorie te kraaien, maar we waren overtuigd dat dit één van de mooiste dagen uit onze reis zou worden.
Het duurde even voor we in Stryn waren, maar eens gearriveerd aan onze startlocatie konden we onze trip tegoei beginnen. Onze eerste bestemming was de "Gamle Strynfjellsvegen", een route die vroeger gebruikt werd om langs de hoogste toppen rondom Stryn te rijden. Via talloze haarspeldbochten, tussen metershoge lagen sneeuw en via zandbaantjes met putten gleden we meer dan een uur lang door de meest waanzinnige landschappen. Voor wie echt van bergen, sneeuw en avontuur met de wagen houdt is dit het Walhalla anno 2008. Temidden van al dit natuurschoon dook plots ook het "Stryn Sommarski-centrum" op. Aan de ene kant van de weg een heuse skipiste, aan de andere kant de après-ski. De meest kleurrijke outfits worden hier tentoongesteld door hippe jongeren die in hun gammele vierwieler het ski-oord verlaten.
Na een tochtje over deze route werd het tijd om wat energie op te doen in een typisch Noors wegrestaurant. In de streek rond Grotli vonden we er zo ééntje, en wederom slaagde ik erin om met mijn basiskennis van het Zweeds een volwaardige bestelling te plaatsen. Het Noors klinkt wel vrij 'plat' van tijd tot tijd, maar de meeste woorden kan ik wel verstaan, of kan ik in de context plaatsen. Zolang ze maar niet te snel praten en me de kans geven om zelf ook langzaam te praten.
Na onze eet- en plasstop reden we richting Geiranger. Tussen restaurant en fjord hielden we nog even halt aan een parking waar we enkele jaren geleden ook al gestopt waren. Lotte herkende de plek, ook al lag het er deze keer allemaal nogal wat besneeuwd bij. Na enkele foto's te maken besloot ik mijn blote voeten even onder te dompelen in een riviertje dat ook smeltwater van de sneeuw met zich mee naar beneden bracht. Nooit gedacht dat water zo koud kon zijn! Gelukkig stond Lotte klaar met een handdoek, zodat mijn warm bloed mijn voeten snel zou kunnen ontvriezen.
Op weg naar Geiranger besloten we nog eerst "eventjes" de Dalsnibba te beklimmen, één van de hoogste bergen in de regio met een uitzonderlijk mooi uitkijkpunt op de Geirangerfjord. 'Beklimmen' is een groot woord, aangezien onze Laguna de aandrijfkracht was achter onze tocht. Maar liefst 20 haarspeldbochten brachten ons tot aan de top, zo'n 1500 meter hoog. Een hele rit, zeker met hoogtevrees tussen de oren. We hebben echter genoten van het uitzicht, en weer talloze foto's gemaakt.
Met een blik op Geiranger was onze volgende bestemming dan ook al in zicht: een boottocht van Geiranger naar Hellesylt. Ongeveer anderhalf uur duurde de tocht, en ook hier kregen we weer de mooiste uitzichten op ons dienblad voorgeschoteld.
Eenmaal in Hellesylt aangekomen voltrok een regenbui zich net boven ons. De rit naar de jeugdherberg in Stryn was behoorlijk saai, en het geluid van de tikkende regen, het ritmische tempo van de ruitenwissers en het gezoem van de motor deden me in een lichte zelf-hypnose belanden.
Aangekomen in de jeugdherberg van Stryn werd het nog twee maal spannend. Een eerste keer toen de receptioniste onze reservatie niet vond (en ons vertelde dat alles volgeboekt was), waarna ze plots toch alle details vond. Een tweede keer toen Lotte, nadat ik haar verteld had hoe ze van een steil heuveltje moest wandelen, toch besliste om op haar gat te gaan, gelukkig zonder al te veel erg.
Daarnet nog even pizza gegeten, gedoucht en wat gechat. Vanuit mijn bed heb ik een prachtig zicht op de bergen. Ik voel me als een gelukkig man!
Vanuit Sandane ging het richting Stryn, en dit allemaal onder een helderblauwe hemel. Het was op dat moment misschien nog te vroeg om victorie te kraaien, maar we waren overtuigd dat dit één van de mooiste dagen uit onze reis zou worden.
Het duurde even voor we in Stryn waren, maar eens gearriveerd aan onze startlocatie konden we onze trip tegoei beginnen. Onze eerste bestemming was de "Gamle Strynfjellsvegen", een route die vroeger gebruikt werd om langs de hoogste toppen rondom Stryn te rijden. Via talloze haarspeldbochten, tussen metershoge lagen sneeuw en via zandbaantjes met putten gleden we meer dan een uur lang door de meest waanzinnige landschappen. Voor wie echt van bergen, sneeuw en avontuur met de wagen houdt is dit het Walhalla anno 2008. Temidden van al dit natuurschoon dook plots ook het "Stryn Sommarski-centrum" op. Aan de ene kant van de weg een heuse skipiste, aan de andere kant de après-ski. De meest kleurrijke outfits worden hier tentoongesteld door hippe jongeren die in hun gammele vierwieler het ski-oord verlaten.
Na een tochtje over deze route werd het tijd om wat energie op te doen in een typisch Noors wegrestaurant. In de streek rond Grotli vonden we er zo ééntje, en wederom slaagde ik erin om met mijn basiskennis van het Zweeds een volwaardige bestelling te plaatsen. Het Noors klinkt wel vrij 'plat' van tijd tot tijd, maar de meeste woorden kan ik wel verstaan, of kan ik in de context plaatsen. Zolang ze maar niet te snel praten en me de kans geven om zelf ook langzaam te praten.
Na onze eet- en plasstop reden we richting Geiranger. Tussen restaurant en fjord hielden we nog even halt aan een parking waar we enkele jaren geleden ook al gestopt waren. Lotte herkende de plek, ook al lag het er deze keer allemaal nogal wat besneeuwd bij. Na enkele foto's te maken besloot ik mijn blote voeten even onder te dompelen in een riviertje dat ook smeltwater van de sneeuw met zich mee naar beneden bracht. Nooit gedacht dat water zo koud kon zijn! Gelukkig stond Lotte klaar met een handdoek, zodat mijn warm bloed mijn voeten snel zou kunnen ontvriezen.
Op weg naar Geiranger besloten we nog eerst "eventjes" de Dalsnibba te beklimmen, één van de hoogste bergen in de regio met een uitzonderlijk mooi uitkijkpunt op de Geirangerfjord. 'Beklimmen' is een groot woord, aangezien onze Laguna de aandrijfkracht was achter onze tocht. Maar liefst 20 haarspeldbochten brachten ons tot aan de top, zo'n 1500 meter hoog. Een hele rit, zeker met hoogtevrees tussen de oren. We hebben echter genoten van het uitzicht, en weer talloze foto's gemaakt.
Met een blik op Geiranger was onze volgende bestemming dan ook al in zicht: een boottocht van Geiranger naar Hellesylt. Ongeveer anderhalf uur duurde de tocht, en ook hier kregen we weer de mooiste uitzichten op ons dienblad voorgeschoteld.
Eenmaal in Hellesylt aangekomen voltrok een regenbui zich net boven ons. De rit naar de jeugdherberg in Stryn was behoorlijk saai, en het geluid van de tikkende regen, het ritmische tempo van de ruitenwissers en het gezoem van de motor deden me in een lichte zelf-hypnose belanden.
Aangekomen in de jeugdherberg van Stryn werd het nog twee maal spannend. Een eerste keer toen de receptioniste onze reservatie niet vond (en ons vertelde dat alles volgeboekt was), waarna ze plots toch alle details vond. Een tweede keer toen Lotte, nadat ik haar verteld had hoe ze van een steil heuveltje moest wandelen, toch besliste om op haar gat te gaan, gelukkig zonder al te veel erg.
Daarnet nog even pizza gegeten, gedoucht en wat gechat. Vanuit mijn bed heb ik een prachtig zicht op de bergen. Ik voel me als een gelukkig man!
Dag 12 - 25/06/2008: Sandane
We waren vanochtend vroeg uit de veren om nog maar eens van het (voorlopig) goede weer te profiteren.
Om 7u30 ging het alarm af en in tegenstelling tot andere dagen geraakte ik vanochtend zonder al te veel problemen uit mijn bed. Nadat ook Lotte ontwaakt was en het vuil van zich af had gewassen, vertrokken we voor de voorlaatste keer naar het ontbijt, hier in Sandane.
Na een stevige maaltijd vertrokken we richting Selje, waar we vandaag een reservatie hadden lopen om het klooster op een afgelegen eiland te gaan bezoeken.
Op weg naar Selje hadden we weer wat regen, maar eenmaal ter plaatse zaten we gelukkig onder een zonovergoten hemel, met hier en daar wat schapenwolkjes aan de lucht.
Naar goede gewoonte waren we ongeveer anderhalf uur te vroeg aan het toeristenbureau. Dus gebruikten we de tijd om een overheerlijke hap te smullen in het plaatselijke Shell-tankstation, en om even op het nabijgelegen strand wat foto's te gaan maken.
Om kwart over één vertrokken we dan met een tot pleziervaart omgebouwde vissersboot richting 'Selje Klooster'. De zee en de binnenzee waren kalm, maar echte zeemansbenen zal ik toch nooit krijgen. Bij de minste deining ben ik toch blij dat ik de focus van mijn ogen op een vast punt aan de horizon kan leggen.
De ruïnes van het klooster bevonden zich op een 15-tal minuten varen vanuit de haven van Selje, een pracht van een locatie, maar zo afgelegen en ontoegankelijk dat men zich af kan vragen waarom het klooster net op die plaats gebouwd werd. Na tal van foto's te maken en een korte persoonlijke uitleg te ontvangen van de meegereisde gids, vertrokken we anderhalf uur later via een andere route weer naar onze startpositie.
Omdat de dag nog lang niet om was, en omdat we toch nog wat wilden zien, besloten we om richting Ervik te rijden. Ook hier vonden we weer een pracht van een lagune, helemaal afgelegen van de bewoonde wereld. Het zijn zo van die locaties waar je amper toeristen tegenkomt, en als je ze dan toch tegenkomt, dan zijn het geen Nederlanders, maar Belgen. Grappig!
Na een lange terugrit naar Sandane gingen we nog even om frisdrank en proviand in de "COOP". We kochten wat Cola Light, en wat volkorenkoeken om tijdens de lange ritten van de volgende dagen te nuttigen.
Bij thuiskomst begonnen we aan een maaltijd van rijst met paprika, ajuintjes, platte hamburgers en zoetzyre saus. Het besluit was duidelijk: een heerlijke schotel hadden we zelf klaargemaakt!
Na het eten is Lotte nog gaan joggen en heb ikzelf een kijkje genomen naar de foto's die ik vandaag gemaakt heb. Laten we hopen dat het morgen nog zo'n stralende dag wordt, dat belooft dan alvast voor nog meer fotoplezier!
Om 7u30 ging het alarm af en in tegenstelling tot andere dagen geraakte ik vanochtend zonder al te veel problemen uit mijn bed. Nadat ook Lotte ontwaakt was en het vuil van zich af had gewassen, vertrokken we voor de voorlaatste keer naar het ontbijt, hier in Sandane.
Na een stevige maaltijd vertrokken we richting Selje, waar we vandaag een reservatie hadden lopen om het klooster op een afgelegen eiland te gaan bezoeken.
Op weg naar Selje hadden we weer wat regen, maar eenmaal ter plaatse zaten we gelukkig onder een zonovergoten hemel, met hier en daar wat schapenwolkjes aan de lucht.
Naar goede gewoonte waren we ongeveer anderhalf uur te vroeg aan het toeristenbureau. Dus gebruikten we de tijd om een overheerlijke hap te smullen in het plaatselijke Shell-tankstation, en om even op het nabijgelegen strand wat foto's te gaan maken.
Om kwart over één vertrokken we dan met een tot pleziervaart omgebouwde vissersboot richting 'Selje Klooster'. De zee en de binnenzee waren kalm, maar echte zeemansbenen zal ik toch nooit krijgen. Bij de minste deining ben ik toch blij dat ik de focus van mijn ogen op een vast punt aan de horizon kan leggen.
De ruïnes van het klooster bevonden zich op een 15-tal minuten varen vanuit de haven van Selje, een pracht van een locatie, maar zo afgelegen en ontoegankelijk dat men zich af kan vragen waarom het klooster net op die plaats gebouwd werd. Na tal van foto's te maken en een korte persoonlijke uitleg te ontvangen van de meegereisde gids, vertrokken we anderhalf uur later via een andere route weer naar onze startpositie.
Omdat de dag nog lang niet om was, en omdat we toch nog wat wilden zien, besloten we om richting Ervik te rijden. Ook hier vonden we weer een pracht van een lagune, helemaal afgelegen van de bewoonde wereld. Het zijn zo van die locaties waar je amper toeristen tegenkomt, en als je ze dan toch tegenkomt, dan zijn het geen Nederlanders, maar Belgen. Grappig!
Na een lange terugrit naar Sandane gingen we nog even om frisdrank en proviand in de "COOP". We kochten wat Cola Light, en wat volkorenkoeken om tijdens de lange ritten van de volgende dagen te nuttigen.
Bij thuiskomst begonnen we aan een maaltijd van rijst met paprika, ajuintjes, platte hamburgers en zoetzyre saus. Het besluit was duidelijk: een heerlijke schotel hadden we zelf klaargemaakt!
Na het eten is Lotte nog gaan joggen en heb ikzelf een kijkje genomen naar de foto's die ik vandaag gemaakt heb. Laten we hopen dat het morgen nog zo'n stralende dag wordt, dat belooft dan alvast voor nog meer fotoplezier!
Dag 11 - 24/06/2008: Sandane
Vooraleer we van start gaan met ons verhaal van vandaag, wil ik nog even terugkomen op onze activiteiten van gisterenavond.
Gisteren was het 23 juni en dan vieren de Noren 'Midzomernacht'. Een hapje eten, een glaasje drinken en vooral een groot vuur aansteken in open lucht. Hier in de buurt, met name in het buurthuis en de omliggende terreinen, werd er ook Midzomernacht gevierd. Omstreeks 23u zijn we een kijkje gaan nemen. Natuurlijk kenden we er niemand, maar we werden ook niet aanzien als totale vreemdelingen. Het was een gezellige bedoening, zeker met het vuur dat een tamelijke hitte uitstraalde. Wat verderop probeerden enkele Noorse jongeren zoveel mogelijk houten palen te dragen, zeker geen makkelijke klus, en dus een leuke vorm van competitie. Na een half uurtje hielden we het voor bekeken en reden we nog wat rond in het dorp.
We lagen op tijd in bed gisteren, om volgens plan naar Ålesund te rijden, maar bij het uitstippelen van de route bleek dat we in totaal 6 bootovertochten zouden moeten doen. Vanzelfsprekend vonden we dat een beetje teveel van het goede en dus besloten we maar om voor vandaag iets anders te zoeken. De nieuwe planning zou ons naar de vuurtoren van Kråkenes, de lagune van Refviksanden en de site van Kannesteinen brengen.
Eerst zouden we ons vanmorgen bijna overslapen hebben, we waren allebei blijkbaar goed moe van de wandeling van gisteren. Gelukkig waren we nog op tijd voor het ontbijt, waar vooral ikzelf me heb volgepropt met allerlei soorten knäckebröd, kazen en stukken fruit. Ook een tas koffie en een glas fruitsap ging er nog vlot in.
Na het ontbijt nog even mijn halfnatte was in de droogkast gesmeten, en daana de spullen bijeen gezocht voor de dagtrip van vandaag.
Als eerste stond er de vuurtoren van Kråkenes op het programma. Na een dik uurtje rijden door onherbergzame maar prachtige landschappen, kwamen we aan bij een gebouwtje dat eigenlijk de moeite niet waard was. Het omringende scenario van zee en rotsen maakte echter veel goed. Na enkele foto's ging het naar onze volgende halte: 'Refviksanden'.
Het is haast onvoorstelbaar dat je in zo'n uithoek van Noorwegen zo'n prachtig plekje kan terugvinden. Centraal ligt een azuurblauwe zee, voorzien van een strandje met helder wit zand, en aan beide zijdes van de zee zijn er torenhoge rotskliffen die het strand enkel toegankelijk maken via de route die we zelf gevolgd hebben. Met het prachtige weer dat we vandaag hebben gehad, is dit gewoon een sublieme locatie.
Vanuit Refvik ging het naar Måløy, waar we in een Narvesen-kiosk iets te eten haalden. (Narvesen is een keten van winkeltjes, een kruising tussen een krantenwinkel en hot-dog-kraam). Ik kocht mezelf twee boterhammen met spek en eieren, overheerlijk!
Na onze inkopen ging het richting Kannesteinen, in de brochures voorgesteld als een tamelijk grote rots met een speciale vorm (waarschijnlijk door de wisselwerking met de zee, aangezien de rots zich in het water bevindt). Een beetje teleurgesteld door de minimale afmetingen van de rots, maar toch voldaan, reden we terug naar de jeugdherberg. De rit naar huis bracht de auteur in Lotte naar boven, aangezien ze op commando een soort fictieve thriller begon te vertellen over de man die voor ons reed in de wagen-met-aanhangwagen. Volgens mij heeft Lotte deze vakantie al wat teveel in haar roman van Nicci French gelezen. Ach, als we onze tijd tijdens de lange autoritten maar omkrijgen!
Eénmaal thuisgekomen was het tijd voor een douche, en een lekker avondmaal (spaghetti) dat Lotte gisteren al bereid had.
Na het eten nog even gaan wandelen en wat fotootjes gemaakt. Wat we morgen gaan doen, dat lees je later nog wel!
Gisteren was het 23 juni en dan vieren de Noren 'Midzomernacht'. Een hapje eten, een glaasje drinken en vooral een groot vuur aansteken in open lucht. Hier in de buurt, met name in het buurthuis en de omliggende terreinen, werd er ook Midzomernacht gevierd. Omstreeks 23u zijn we een kijkje gaan nemen. Natuurlijk kenden we er niemand, maar we werden ook niet aanzien als totale vreemdelingen. Het was een gezellige bedoening, zeker met het vuur dat een tamelijke hitte uitstraalde. Wat verderop probeerden enkele Noorse jongeren zoveel mogelijk houten palen te dragen, zeker geen makkelijke klus, en dus een leuke vorm van competitie. Na een half uurtje hielden we het voor bekeken en reden we nog wat rond in het dorp.
We lagen op tijd in bed gisteren, om volgens plan naar Ålesund te rijden, maar bij het uitstippelen van de route bleek dat we in totaal 6 bootovertochten zouden moeten doen. Vanzelfsprekend vonden we dat een beetje teveel van het goede en dus besloten we maar om voor vandaag iets anders te zoeken. De nieuwe planning zou ons naar de vuurtoren van Kråkenes, de lagune van Refviksanden en de site van Kannesteinen brengen.
Eerst zouden we ons vanmorgen bijna overslapen hebben, we waren allebei blijkbaar goed moe van de wandeling van gisteren. Gelukkig waren we nog op tijd voor het ontbijt, waar vooral ikzelf me heb volgepropt met allerlei soorten knäckebröd, kazen en stukken fruit. Ook een tas koffie en een glas fruitsap ging er nog vlot in.
Na het ontbijt nog even mijn halfnatte was in de droogkast gesmeten, en daana de spullen bijeen gezocht voor de dagtrip van vandaag.
Als eerste stond er de vuurtoren van Kråkenes op het programma. Na een dik uurtje rijden door onherbergzame maar prachtige landschappen, kwamen we aan bij een gebouwtje dat eigenlijk de moeite niet waard was. Het omringende scenario van zee en rotsen maakte echter veel goed. Na enkele foto's ging het naar onze volgende halte: 'Refviksanden'.
Het is haast onvoorstelbaar dat je in zo'n uithoek van Noorwegen zo'n prachtig plekje kan terugvinden. Centraal ligt een azuurblauwe zee, voorzien van een strandje met helder wit zand, en aan beide zijdes van de zee zijn er torenhoge rotskliffen die het strand enkel toegankelijk maken via de route die we zelf gevolgd hebben. Met het prachtige weer dat we vandaag hebben gehad, is dit gewoon een sublieme locatie.
Vanuit Refvik ging het naar Måløy, waar we in een Narvesen-kiosk iets te eten haalden. (Narvesen is een keten van winkeltjes, een kruising tussen een krantenwinkel en hot-dog-kraam). Ik kocht mezelf twee boterhammen met spek en eieren, overheerlijk!
Na onze inkopen ging het richting Kannesteinen, in de brochures voorgesteld als een tamelijk grote rots met een speciale vorm (waarschijnlijk door de wisselwerking met de zee, aangezien de rots zich in het water bevindt). Een beetje teleurgesteld door de minimale afmetingen van de rots, maar toch voldaan, reden we terug naar de jeugdherberg. De rit naar huis bracht de auteur in Lotte naar boven, aangezien ze op commando een soort fictieve thriller begon te vertellen over de man die voor ons reed in de wagen-met-aanhangwagen. Volgens mij heeft Lotte deze vakantie al wat teveel in haar roman van Nicci French gelezen. Ach, als we onze tijd tijdens de lange autoritten maar omkrijgen!
Eénmaal thuisgekomen was het tijd voor een douche, en een lekker avondmaal (spaghetti) dat Lotte gisteren al bereid had.
Na het eten nog even gaan wandelen en wat fotootjes gemaakt. Wat we morgen gaan doen, dat lees je later nog wel!
Dag 10 - 23/06/2008: Sandane
Vandaag was ik diegene die als eerste in de badkamer stond. Iets na half-achten was het, ontwaken ging moeizaam en gestaag. Nadat ook Lotte zich van alle badkamerrituelen had voorzien trokken we naar het ontbijt, waar we gelukkig als enige zaten. Volgepropt en volgestouwd met verschillende soorten knäckebrood, kaas, hardgekookte eitjes, fruit en koffie waren we wederom klaar voor een nieuwe dag vol activiteiten.
Als eerste stond er 'winkelen' en 'bankieren' op het programma. Winkelen deden we in de plaatselijke COOP en bankieren deden we aan een automaat niet ver daarvandaan. Met vers geld, verse groenten en verse flesjes water en Pepsi Max kunnen we er de komende dagen weer tegenaan. Ook kochten we wat broodjes, kip-curry-salade en wat spaghetti-benodigdheden. Lotte gaf ook al aan dat ze vanavond chef-kok zou spelen, eens zien wat ze daarvan bakt!
Nadat het winkelen, bankieren en uitladen voltooid was kon onze 'watervallen-excursie beginnen'. Veel watervallen hebben we echter niet gezien, en diegene die we gezien hebben loonden echt niet de moeite. Een klein beetje teleurgesteld arriveerden we terug in onze jeugdherberg.
Een snelle hap volstond om terug op krachten te komen. Na ons middagmaal besloten we om een wandekingetje te gaan maken, langs de fjord in de richting van het centrum van Sandane. Sandane is zowat het administratieve centrum van de regio, hier ook wel 'kommune' genoemd. De kommune waar Sandane ligt heet Gloppen. Een kommune die zich uitstrekt tussen verschillende fjorden, bergen en rivieren. Qua grootte kan je het centrum van Sandane met een klein Vlaams boerendorp vergelijken, slechts enkele straten groot.
De wandeling naar het centrum verliep goed, jammer dat ook vandaag de regen weer van zich moest laten horen. Het plan was om vanuit het dorpscentrum terug richtin jeugdherberg te rijden met een lijnbus. Een lijnbus die echter nooit zou opdagen. Dus dan maar terug, te voet. Zeiknat waren we bij aankomst, zo'n half uurtje geleden, met zo'n 12 kilometer in de benen.
Lotte is ondertussen aan de kook geslagen en ik ga al mijn vuile was zodadelijk in de wasmachine dumpen. Het zal nog wel een leuke avond worden, maar we moeten vroeg bed in aangezien we morgen een bezoek willen brengen aan Ålesund, een heel eind van hier!
Als eerste stond er 'winkelen' en 'bankieren' op het programma. Winkelen deden we in de plaatselijke COOP en bankieren deden we aan een automaat niet ver daarvandaan. Met vers geld, verse groenten en verse flesjes water en Pepsi Max kunnen we er de komende dagen weer tegenaan. Ook kochten we wat broodjes, kip-curry-salade en wat spaghetti-benodigdheden. Lotte gaf ook al aan dat ze vanavond chef-kok zou spelen, eens zien wat ze daarvan bakt!
Nadat het winkelen, bankieren en uitladen voltooid was kon onze 'watervallen-excursie beginnen'. Veel watervallen hebben we echter niet gezien, en diegene die we gezien hebben loonden echt niet de moeite. Een klein beetje teleurgesteld arriveerden we terug in onze jeugdherberg.
Een snelle hap volstond om terug op krachten te komen. Na ons middagmaal besloten we om een wandekingetje te gaan maken, langs de fjord in de richting van het centrum van Sandane. Sandane is zowat het administratieve centrum van de regio, hier ook wel 'kommune' genoemd. De kommune waar Sandane ligt heet Gloppen. Een kommune die zich uitstrekt tussen verschillende fjorden, bergen en rivieren. Qua grootte kan je het centrum van Sandane met een klein Vlaams boerendorp vergelijken, slechts enkele straten groot.
De wandeling naar het centrum verliep goed, jammer dat ook vandaag de regen weer van zich moest laten horen. Het plan was om vanuit het dorpscentrum terug richtin jeugdherberg te rijden met een lijnbus. Een lijnbus die echter nooit zou opdagen. Dus dan maar terug, te voet. Zeiknat waren we bij aankomst, zo'n half uurtje geleden, met zo'n 12 kilometer in de benen.
Lotte is ondertussen aan de kook geslagen en ik ga al mijn vuile was zodadelijk in de wasmachine dumpen. Het zal nog wel een leuke avond worden, maar we moeten vroeg bed in aangezien we morgen een bezoek willen brengen aan Ålesund, een heel eind van hier!
Dag 9 - 22/06/2008: Sandane
Wat waren we blij vanochtend toen we de eerste zonnestralen door de gordijnen zagen binnenvallen. Het was een moeizaam ontwaken vermits we tamelijk laat in bed lagen. Alle besef van tijd gaat verloren als de dagen zo lang zijn, en de nachten zo kort.
Een bus vol Russen arriveerde gisterenavond nog. Eigenlijk hebben we daar helemaal niets van gemerkt, aangezien ze nogal laat arriveerden en ze ook nog eens in een ander gebouw sliepen. We waren hiervoor echter gewaarschuwd door de vakantiewerker, die me ook nog toevertrouwde dat hij hier werkte omdat hij anders zijn dienstplicht bij het leger moest vervullen. Ze hebben hier duidelijk leuke alternatieven voor diegenen die de Noors-Russische grens niet willen bewaken. Niet dat de dienstplicht zo erg zou zijn, zeker niet toen we bij het ontbijt merkten dat onze Russische 'vrienden' uit het tijdperk van de Perestrojka en de Koude Oorlog stammen. Het klinkt als een cliché, maar de Russen zagen er als echte Russen uit. Geen wrok of haat tegen dit uit het communisme stammende volk, we kennen overigens Russen die veel moderner zijn, maar het feit dat ze zich als hamsters op het ontbijt stortten, stoorde ons toch wel wat. Gelukkig waren het masr ééndagsvliegen en zitten we morgen met een pak minder volk in de ontbijtkamer.
Na het ontbijt was het nog even zoeken naar wat we vandaag zouden doen. Met de zon die buiten de temperatuur lichtjes deed stijgen namen we de beslissing om naar Vestkapp (het meest westelijke gedeelte van Noorwegen) te reizen. Ingepakt voor een dagtrip verlieten we onze stek. Wederom dezelfde GPS-problemen als gisteren, maar deze waren snel opgelost.
Onze eerste halte bevond zich op 4 kilometer van onze uitvalsbasis. De boot van Anda naar Lote, een korte overzet die nog geen 10 minuten duurt. We waren net op tijd, en gelukkig waren er niet veel andere auto's voor ons. De boot zat nog niet eens voor een kwart vol toen de veerboot van wal ging.
Op weg naar Vestkapp hebben we nog enkele malen halt gehouden om foto's te maken van de wondermooie natuur. Na elke bocht is er weer een andere fjord of berg die zich maar al te graag op de gevoelige plaat laat vastleggen.
De trip naar Vestkapp verliep vlot, ongeveer een anderhalf uur tot aan de voet van de afslag. Vanaf de afslag ging het met de auto via een wel erg smal en steil baantje bijna recht op recht naar het plateau, bijna 500 meter hogerop. In eerste versnelling en met hier en daar de nodige tegenligger (uitwijken geblazen en niet in paniek schieten is de boodschap) bereikten we na enkele minuten de parking. Van hieruit hadden we reeds een ongelooflijk zicht op de zee die zo'n 500 meter lager lag. I-N-D-R-U-K-W-E-K-K-E-N-D.
De wind blies ons bijna uit de kleren, en in het restaurant/winkeltje vonden we voor enkele minuten toch de nodige warmte. Ook hier op Vestkapp namen we de nodige foto's, alvorens we besloten om elders wat te eten te gaan zoeken.
De vervolgrit bracht ons naar Selje, waar we in een klein restaurantje onszelf op kebap trakteerden. Lotte's kebap bleek weer te pikant, en natuurliji kon iedereen haar geklaag van haar gezicht aflezen.
In Selje hadden we ook nog gehoopt om naar een oud klooster te gaan. Jammer genoeg ligt het klooster op een eiland en waren er geen afvaarten meer voor vandaag. In het plaatselijke toeristenbureau konden we echter reserveren, en dus trekken we woensdag heel waarschijnlijk terug naar Selje. De reservatie was gelukkig niet bindend, dus afhankelijk van het weer staan we er komende woensdag voor een mooie trip.
De knaap in het toeristenbureau raadde ons een wandeling aan langs de zee. Dat advies namen we met plezier aan, en dus vertrokken we naar de aangegeven startplaats. Met onze wandelschoenen aan de voeten en een dikke laag truien startten we onze trip door een gebied vol rotsen, stenen, waterloopjes en schapenstronten. Lotte speurde elke vierkante meter af op zoek naar uitwerpselen zodat ze er zeker niet in zou trappen. Dit zorgde voor zo'n vertraging zodat het bijna de processie van Echternach leek. Mijn gemoederen raakten oververhit en ik besloot terug naar de auto te keren, gevolg: Lotte lastig omdat ik niet wachtte. Terug aan de auto merkten we dat de schapen ons goed hadden liggen, en doopten we onszelf tot 'de kakkentrappers'. Na een fikse lachbui waren de gemoederen bedaard en konden we terugkeren richting Sandane.
Wederom een tankbeurt geprobeerd, mijn klepje ging wederom moeizaam open, maar na wat geprul met de afstandsbediening kwam alles toch in orde.
Na het tanken nog even moeten wachten op de ferry. Daarna richting jeugdherberg waar ikzelf alvast een half uurtje geslapen heb. Net gegeten en TV gekeken. Morgen is het watervallendag volgens ons schema, maar dat zal wederom afhangen van het weer!
Een bus vol Russen arriveerde gisterenavond nog. Eigenlijk hebben we daar helemaal niets van gemerkt, aangezien ze nogal laat arriveerden en ze ook nog eens in een ander gebouw sliepen. We waren hiervoor echter gewaarschuwd door de vakantiewerker, die me ook nog toevertrouwde dat hij hier werkte omdat hij anders zijn dienstplicht bij het leger moest vervullen. Ze hebben hier duidelijk leuke alternatieven voor diegenen die de Noors-Russische grens niet willen bewaken. Niet dat de dienstplicht zo erg zou zijn, zeker niet toen we bij het ontbijt merkten dat onze Russische 'vrienden' uit het tijdperk van de Perestrojka en de Koude Oorlog stammen. Het klinkt als een cliché, maar de Russen zagen er als echte Russen uit. Geen wrok of haat tegen dit uit het communisme stammende volk, we kennen overigens Russen die veel moderner zijn, maar het feit dat ze zich als hamsters op het ontbijt stortten, stoorde ons toch wel wat. Gelukkig waren het masr ééndagsvliegen en zitten we morgen met een pak minder volk in de ontbijtkamer.
Na het ontbijt was het nog even zoeken naar wat we vandaag zouden doen. Met de zon die buiten de temperatuur lichtjes deed stijgen namen we de beslissing om naar Vestkapp (het meest westelijke gedeelte van Noorwegen) te reizen. Ingepakt voor een dagtrip verlieten we onze stek. Wederom dezelfde GPS-problemen als gisteren, maar deze waren snel opgelost.
Onze eerste halte bevond zich op 4 kilometer van onze uitvalsbasis. De boot van Anda naar Lote, een korte overzet die nog geen 10 minuten duurt. We waren net op tijd, en gelukkig waren er niet veel andere auto's voor ons. De boot zat nog niet eens voor een kwart vol toen de veerboot van wal ging.
Op weg naar Vestkapp hebben we nog enkele malen halt gehouden om foto's te maken van de wondermooie natuur. Na elke bocht is er weer een andere fjord of berg die zich maar al te graag op de gevoelige plaat laat vastleggen.
De trip naar Vestkapp verliep vlot, ongeveer een anderhalf uur tot aan de voet van de afslag. Vanaf de afslag ging het met de auto via een wel erg smal en steil baantje bijna recht op recht naar het plateau, bijna 500 meter hogerop. In eerste versnelling en met hier en daar de nodige tegenligger (uitwijken geblazen en niet in paniek schieten is de boodschap) bereikten we na enkele minuten de parking. Van hieruit hadden we reeds een ongelooflijk zicht op de zee die zo'n 500 meter lager lag. I-N-D-R-U-K-W-E-K-K-E-N-D.
De wind blies ons bijna uit de kleren, en in het restaurant/winkeltje vonden we voor enkele minuten toch de nodige warmte. Ook hier op Vestkapp namen we de nodige foto's, alvorens we besloten om elders wat te eten te gaan zoeken.
De vervolgrit bracht ons naar Selje, waar we in een klein restaurantje onszelf op kebap trakteerden. Lotte's kebap bleek weer te pikant, en natuurliji kon iedereen haar geklaag van haar gezicht aflezen.
In Selje hadden we ook nog gehoopt om naar een oud klooster te gaan. Jammer genoeg ligt het klooster op een eiland en waren er geen afvaarten meer voor vandaag. In het plaatselijke toeristenbureau konden we echter reserveren, en dus trekken we woensdag heel waarschijnlijk terug naar Selje. De reservatie was gelukkig niet bindend, dus afhankelijk van het weer staan we er komende woensdag voor een mooie trip.
De knaap in het toeristenbureau raadde ons een wandeling aan langs de zee. Dat advies namen we met plezier aan, en dus vertrokken we naar de aangegeven startplaats. Met onze wandelschoenen aan de voeten en een dikke laag truien startten we onze trip door een gebied vol rotsen, stenen, waterloopjes en schapenstronten. Lotte speurde elke vierkante meter af op zoek naar uitwerpselen zodat ze er zeker niet in zou trappen. Dit zorgde voor zo'n vertraging zodat het bijna de processie van Echternach leek. Mijn gemoederen raakten oververhit en ik besloot terug naar de auto te keren, gevolg: Lotte lastig omdat ik niet wachtte. Terug aan de auto merkten we dat de schapen ons goed hadden liggen, en doopten we onszelf tot 'de kakkentrappers'. Na een fikse lachbui waren de gemoederen bedaard en konden we terugkeren richting Sandane.
Wederom een tankbeurt geprobeerd, mijn klepje ging wederom moeizaam open, maar na wat geprul met de afstandsbediening kwam alles toch in orde.
Na het tanken nog even moeten wachten op de ferry. Daarna richting jeugdherberg waar ikzelf alvast een half uurtje geslapen heb. Net gegeten en TV gekeken. Morgen is het watervallendag volgens ons schema, maar dat zal wederom afhangen van het weer!
Dag 8 - 21/06/2008: Bergen - Sandane
Elke dag die hier vooraf ging begon meestal met een kleine anekdote over het ontbijt of over onze ochtendrituelen. Vandaag wil ik de klok nog even terugdraaien naar de afgelopen nacht.
Normaal ben ik diegene die het laatst in bed kruipt en als laatste het licht uitdoet. Gisteren hebben we voor één keertje het rollenpatroon omgedraaid en dat was weer de slechtste zet die we tot nu toe bij nachte gedaan hebben. Ik lag er een dikke 20 minuten in toen Lotte zich begon te nestelen in de bovenste verdieping van ons stapelbed. Een gewoel en gekraak van jewelste. Na enkele minuten werd het dan toch stil, voor eventjes alvast. Mevrouw de commandant was vergeten een venster open te zetten. Het gevolg was dat er enkele salvo's 'zuchten' werden afgevuurd, door een gebrek aan zuurstof. Natuurlijk jaagde ik me wat op, aangezien ik 5 minuten eerder bijna in dromenland verzeild was geraakt. Lotte, lui zoals ze soms kan zijn, had geen zin om uit het bed te klauteren (en dat 'klauteren' mag je best wel letterlijk nemen) om het raam te openen. Dus offerde ik me maar op. Soit, verder werd onze nachtrust nog enkele malen verstoord door vroeg-vertrekkende mede-logeerders die in dezelfde vleugel van de jeugdherberg zaten.
Het ontbijt was wederom uitstekend, hierover gaan we dan ook deze keer niet klagen. Na het ontbijt nog even ingeladen om naar onze volgende bestemming in deze reis te vertrekken: Sandane. Een klein dorpje tussen Alesund en Bergen.
Al bij het "willen vertrekken" ondervonden we problemen: de kabel van de adapter van de GPS wilde geen stroom meer leveren. Natuurlijk jaagde ik me op, tot grote ergernis van Lotte, maar na enkele minuten van vloeken, gooien, roepen en breken werkte alles terug normaal.
Vanuit Bergen vertrokken we dan richting Alesund via de autosnelweg. Nu mag je het woord 'snelweg' niet al te letterlijk nemen. Soms zijn het inderdaad 2x2 rijvakken, soms is het maar een gewone 2-baans-weg, andere momenten is het alsof je op de boerenbuiten over een oude hobbelbaan rijdt.
Onderweg nog enkele malen in de regen gestopt om een fotootje te maken, vele tunnels doorkruist en een overzet genomen. Gelukkig konden we deze keer in een soort van cafetaria wachten zodat Lotte niet zeeziek werd, en mochten we in een normale voorwaartse beweging van de boot rollen.
Na de ferry besloten we om niet verder via de E39 naar Sandane te rijden, maar om een omweggetje van zo'n 3 à 4 uur in te lassen via Balestrand. Dat was wederom een goed idee, aangezien het onze route een pak indrukwekkender maakte.
Via route 13 kwamen we weer in de bergen terecht via talloze haarspeldbochten. De route ging tamelijk steil omhoog, en éénmaal bovengekomen hadden we een enorm panoramisch uitzicht op de weg die we afgelegd hadden en de ons omringende bergen. Langs de weg lagen nog meters sneeuw, en niet ver boven ons zwalmden langzaam de wolken voorbij.
Het noodlot sloeg voor een tweede keer toe: door lichte maagkrampen moest ik DRINGEND naar het toilet. In de verste verte natuurlijk geen toilet te bespeuren, maar na zo'n 10 à 15 kilometer bood een winkeltje te midden van alle natuurgeweld toch soelaas.
Via route 13 ging het dan weer verder naar beneden. Regen, koude, en haarspeldbochten vragen een uiterste concentratie, en gelukkig kon dat er nog wel vanaf. Lotte moest ondertussen ook plassen en dus zochten we zo snel mogelijk een tankstation, zodat ik ook kon tanken.
Voor de derde keer vandaag sloeg het noodlot toe. Het klepje van mijn dieseltank wilde wederom niet openen. Na 5 minuten ben ik dan maar beginnen breken aan het klepje, met als resultaat dat ik het klepje in mijn hand had en kon tanken. Na wat klik- en duwwerk zat het klepje terug op zijn plaats. Al een geluk dat het geen al te druk tankstation was. In ieder geval had Lotte geplast en was de tank weer vol! Nee, Lotte heeft niet in de tank geplast.
Na onze stop was het tijd om het laatste stuk richting Sandane te vervolledigen. Het is vreemd om te zien in wat voor goede staat de wegen hier zijn. Brede banen, brede bochten, goede wegmarkeringen.
De ontvangst in Sandane was hartelijk, de rondleiding door de jeugdherberg is goed geregeld. Alles ziet er proper en netjes uit. Het lijkt wel alsof we de eerste gasten van het seizoen zijn. Een jonge knaap, waarschijnlijk een jobstudent, stelt zich volledig ter beschikking: hij is weerman, voorziet het ontbijt, en probeert zonder succes de bankkaartlezer aan de praat te krijgen. Ondertussen hebben we zelf al gekookt en hebben we onze vuile was in de wasmachine gestoken. Nog even wachten tot de droogkast zijn werk heeft gedaan en dan kunnen we weer onder de lakens. We kijken alvast uit naar het ontbijt, een zonnige ochtend en de reparatie van de elektrische verwarming in onze kamer.
Normaal ben ik diegene die het laatst in bed kruipt en als laatste het licht uitdoet. Gisteren hebben we voor één keertje het rollenpatroon omgedraaid en dat was weer de slechtste zet die we tot nu toe bij nachte gedaan hebben. Ik lag er een dikke 20 minuten in toen Lotte zich begon te nestelen in de bovenste verdieping van ons stapelbed. Een gewoel en gekraak van jewelste. Na enkele minuten werd het dan toch stil, voor eventjes alvast. Mevrouw de commandant was vergeten een venster open te zetten. Het gevolg was dat er enkele salvo's 'zuchten' werden afgevuurd, door een gebrek aan zuurstof. Natuurlijk jaagde ik me wat op, aangezien ik 5 minuten eerder bijna in dromenland verzeild was geraakt. Lotte, lui zoals ze soms kan zijn, had geen zin om uit het bed te klauteren (en dat 'klauteren' mag je best wel letterlijk nemen) om het raam te openen. Dus offerde ik me maar op. Soit, verder werd onze nachtrust nog enkele malen verstoord door vroeg-vertrekkende mede-logeerders die in dezelfde vleugel van de jeugdherberg zaten.
Het ontbijt was wederom uitstekend, hierover gaan we dan ook deze keer niet klagen. Na het ontbijt nog even ingeladen om naar onze volgende bestemming in deze reis te vertrekken: Sandane. Een klein dorpje tussen Alesund en Bergen.
Al bij het "willen vertrekken" ondervonden we problemen: de kabel van de adapter van de GPS wilde geen stroom meer leveren. Natuurlijk jaagde ik me op, tot grote ergernis van Lotte, maar na enkele minuten van vloeken, gooien, roepen en breken werkte alles terug normaal.
Vanuit Bergen vertrokken we dan richting Alesund via de autosnelweg. Nu mag je het woord 'snelweg' niet al te letterlijk nemen. Soms zijn het inderdaad 2x2 rijvakken, soms is het maar een gewone 2-baans-weg, andere momenten is het alsof je op de boerenbuiten over een oude hobbelbaan rijdt.
Onderweg nog enkele malen in de regen gestopt om een fotootje te maken, vele tunnels doorkruist en een overzet genomen. Gelukkig konden we deze keer in een soort van cafetaria wachten zodat Lotte niet zeeziek werd, en mochten we in een normale voorwaartse beweging van de boot rollen.
Na de ferry besloten we om niet verder via de E39 naar Sandane te rijden, maar om een omweggetje van zo'n 3 à 4 uur in te lassen via Balestrand. Dat was wederom een goed idee, aangezien het onze route een pak indrukwekkender maakte.
Via route 13 kwamen we weer in de bergen terecht via talloze haarspeldbochten. De route ging tamelijk steil omhoog, en éénmaal bovengekomen hadden we een enorm panoramisch uitzicht op de weg die we afgelegd hadden en de ons omringende bergen. Langs de weg lagen nog meters sneeuw, en niet ver boven ons zwalmden langzaam de wolken voorbij.
Het noodlot sloeg voor een tweede keer toe: door lichte maagkrampen moest ik DRINGEND naar het toilet. In de verste verte natuurlijk geen toilet te bespeuren, maar na zo'n 10 à 15 kilometer bood een winkeltje te midden van alle natuurgeweld toch soelaas.
Via route 13 ging het dan weer verder naar beneden. Regen, koude, en haarspeldbochten vragen een uiterste concentratie, en gelukkig kon dat er nog wel vanaf. Lotte moest ondertussen ook plassen en dus zochten we zo snel mogelijk een tankstation, zodat ik ook kon tanken.
Voor de derde keer vandaag sloeg het noodlot toe. Het klepje van mijn dieseltank wilde wederom niet openen. Na 5 minuten ben ik dan maar beginnen breken aan het klepje, met als resultaat dat ik het klepje in mijn hand had en kon tanken. Na wat klik- en duwwerk zat het klepje terug op zijn plaats. Al een geluk dat het geen al te druk tankstation was. In ieder geval had Lotte geplast en was de tank weer vol! Nee, Lotte heeft niet in de tank geplast.
Na onze stop was het tijd om het laatste stuk richting Sandane te vervolledigen. Het is vreemd om te zien in wat voor goede staat de wegen hier zijn. Brede banen, brede bochten, goede wegmarkeringen.
De ontvangst in Sandane was hartelijk, de rondleiding door de jeugdherberg is goed geregeld. Alles ziet er proper en netjes uit. Het lijkt wel alsof we de eerste gasten van het seizoen zijn. Een jonge knaap, waarschijnlijk een jobstudent, stelt zich volledig ter beschikking: hij is weerman, voorziet het ontbijt, en probeert zonder succes de bankkaartlezer aan de praat te krijgen. Ondertussen hebben we zelf al gekookt en hebben we onze vuile was in de wasmachine gestoken. Nog even wachten tot de droogkast zijn werk heeft gedaan en dan kunnen we weer onder de lakens. We kijken alvast uit naar het ontbijt, een zonnige ochtend en de reparatie van de elektrische verwarming in onze kamer.
Dag 7 - 20/06/2008: Bergen (NO)
Fioew, heerlijk geslapen wederom. Om 8u ging Lotte's alarm af en ik offerde me dan maar op om als eerste op te staan zodat mevrouw, de chef, een half uurtje langer kon blijven liggen.
Vannacht in een stapelbed geslapen. Gelukkig mocht ik de benedenverdieping gebruiken. De ladder bevindt zich aan het hoofdeinde van mijn bed. Met mijn suf hoofd stootte ik vanochtend dan ook nog eens tegen deze ladder, gevolg: heel de voormiddag hoofdpijn.
Na de nodige badkamer- en toiletbeurten (bij Lotte duren die langer dan bij wie dan ook) nodigden we onszelf uit op het ontbijt. Na al enkele dagen niet al te veel lekkers als ochtendmaaltijd gezien te hebben hadden we ook hier weer geen al te hoge verwachtingen. We waren echter met een foute instelling van start gegaan: hier in Bergen weten ze duidelijk hoe belangrijk een ontbijt is! Alles was naar wens, Lotte beweerde zelfs dat ze nog nooit zoveel gegeten had 's morgens. Ik ben benieuwd of ze zich morgenochtend nog gaat kunnen overtreffen.
Na het ontbijt vertrokken we richting centrum met de bus. Het openbaar vervoer komt hier mooi op tijd en is niet al te duur. Te voet richting centrum is te ver, met de auto waren we heel waarschijnlijk een tienvoud kwijt aan parkeergelden.
Het centrum van Bergen is tamelijk klein, en de meeste shopping-centra hadden we dan ook in een mum van tijd gezien. Verder bezochtten we ook nog "Bryggen", waarschijnlijk het meest toeristische gedeelte van de stad. Na een vettige fast-food hap bij Mc Donalds begaven we ons nog even naar een uitzichtspunt op één van de talrijke heuvels die zich rond het binnenste gedeelte van de stad bevinden. Met een soort van 'cable car', een soort 1-wagon-treintje dat aan een helling van 25% wordt omhooggetrokken, gingen we tot een hoogte van 350 meter. Het uitzicht over de stad was van hieruit fenomenaal. Na een kwartiertje besloten we om dezelfde kabelbaan terug naar beneden te nemen, net op tijd om weer maar eens een hevige regenbui te ontwijken.
Vanuit het centrum ging het met de bus terug richting jeugdherberg. Tussen bushalte en jeugdherberg nog even gestopt in de Spar om wat frisdrank en water in te slaan.
Vanuit de jeugdherberg dan nog vlug vertrokken naar Fantoft, zo'n 5 kilometer verderop, om de gereconstrueerde staafkerk te bezoeken. Tussen 2 regenbuien in hebben we hier weer tal van foto's gemaakt.
Een dik uurtje later waren we weer terug op onze kamer, waar het tijd was voor een namiddagdutje. Omstreeks 18u30 hebben we 'home-made-pizza' gegeten, erg lekker en net voldoende voor 2 personen.
Net nog even voetbal gekeken, maar wegens de saaiheid van de wedstrijd (Turkije-Kroatië) zijn we het maar vroegtijdig afgebold. Tot morgen, dan zitten we in Sandane!
Vannacht in een stapelbed geslapen. Gelukkig mocht ik de benedenverdieping gebruiken. De ladder bevindt zich aan het hoofdeinde van mijn bed. Met mijn suf hoofd stootte ik vanochtend dan ook nog eens tegen deze ladder, gevolg: heel de voormiddag hoofdpijn.
Na de nodige badkamer- en toiletbeurten (bij Lotte duren die langer dan bij wie dan ook) nodigden we onszelf uit op het ontbijt. Na al enkele dagen niet al te veel lekkers als ochtendmaaltijd gezien te hebben hadden we ook hier weer geen al te hoge verwachtingen. We waren echter met een foute instelling van start gegaan: hier in Bergen weten ze duidelijk hoe belangrijk een ontbijt is! Alles was naar wens, Lotte beweerde zelfs dat ze nog nooit zoveel gegeten had 's morgens. Ik ben benieuwd of ze zich morgenochtend nog gaat kunnen overtreffen.
Na het ontbijt vertrokken we richting centrum met de bus. Het openbaar vervoer komt hier mooi op tijd en is niet al te duur. Te voet richting centrum is te ver, met de auto waren we heel waarschijnlijk een tienvoud kwijt aan parkeergelden.
Het centrum van Bergen is tamelijk klein, en de meeste shopping-centra hadden we dan ook in een mum van tijd gezien. Verder bezochtten we ook nog "Bryggen", waarschijnlijk het meest toeristische gedeelte van de stad. Na een vettige fast-food hap bij Mc Donalds begaven we ons nog even naar een uitzichtspunt op één van de talrijke heuvels die zich rond het binnenste gedeelte van de stad bevinden. Met een soort van 'cable car', een soort 1-wagon-treintje dat aan een helling van 25% wordt omhooggetrokken, gingen we tot een hoogte van 350 meter. Het uitzicht over de stad was van hieruit fenomenaal. Na een kwartiertje besloten we om dezelfde kabelbaan terug naar beneden te nemen, net op tijd om weer maar eens een hevige regenbui te ontwijken.
Vanuit het centrum ging het met de bus terug richting jeugdherberg. Tussen bushalte en jeugdherberg nog even gestopt in de Spar om wat frisdrank en water in te slaan.
Vanuit de jeugdherberg dan nog vlug vertrokken naar Fantoft, zo'n 5 kilometer verderop, om de gereconstrueerde staafkerk te bezoeken. Tussen 2 regenbuien in hebben we hier weer tal van foto's gemaakt.
Een dik uurtje later waren we weer terug op onze kamer, waar het tijd was voor een namiddagdutje. Omstreeks 18u30 hebben we 'home-made-pizza' gegeten, erg lekker en net voldoende voor 2 personen.
Net nog even voetbal gekeken, maar wegens de saaiheid van de wedstrijd (Turkije-Kroatië) zijn we het maar vroegtijdig afgebold. Tot morgen, dan zitten we in Sandane!
Dag 6 - 19/06/2008: Karmøy - Bergen
Lotte besliste gisteranavond nog om vanochtend de dag te starten met een jogging-sessie van 30 minuten. Het weer besliste daar echter anders over: een plensbui waar heel België in rep en roer van zou staan, trok over Karmøy, zodat we beiden besloten om nog een half uurtje langer in bed te blijven liggen.
Na een zelfgemaakt ontbijt van Wasa-knäckebröd met overheerlijke hazelnotenchocopasta (er was immers geen ontbijt voorzien in de jeugdherberg) vertrokken we richting Bergen, de stad waar we de komende 2 nachten zouden verblijven.
Met een overvloed aan regen kan een mens op vakantie weinig beleven. De attracties die we oorspronkelijk gepland hadden lieten we varen, en we besloten dan maar om de Steindalsfoss te gaan bezichtigen. Het feit dat we achter deze waterval konden gaan staan bood ons dus een goed alternatief.
Om er te geraken mochten we weer gebruik maken van een ferry die vertrok in een godverlaten boerengat en aankwam in een baai die we zelfs met 'boerengat' teveel eer zouden aandoen. Ons kennende waren we weer 40 minuten te vroeg voor het vertrek, dus stonden we in pole position in rij 1 van de 7. Gelukkig volgden al snel de andere deelnemers, zodat we deze keer wel zeker waren dat de ferry zou komen. Om 12u40 reden we de ferry op, volgens de instructies van de bootsman parkeerden we ons helemaal vooraan. Een perfecte positie om aan de overkant er als eerste af te gaan. We zouden echter niet in Noorwegen zijn moest de kapitein niet besluiten om zijn boot achterstevoren aan te meren. Gevolg: iedereen moest in achteruit-versnelling van de boot rijden. Eerlijk gezegd ging dat vrij vlot, jammer dat mijn pole position nu geen voordeel meer had.
Vanaf de boot ging het dan richting Norheimsund, via baan 48 & 49. Een redelijk smalle baan waarvoor wel wat behendigheid in bochten- en heuvelwerk vereist was. Tel daar ook nog wat regen, tunnels, een volle blaas en een lege maag bij, en het ideale recept voor een vermoeiende trip is geboren. Ik mocht van Lotte niet vergeten te melden, dat we ook nog een mini-stop hebben moeten maken om enkele koeien te laten passeren die door hun herder begeleid werden over de veel te smalle weg.
Gelukkig vonden we, om onze honger te stillen, snel een Spar-supermarkt (na zo'n 40 km) waar we pistolés en een soort van 'biggy'-worst kochtten. Een 25-tal kilometer verder was er uiteindelijk een mogelijkheid voor een plasstop, en een korte lunchbreak.
De tocht naar Steindalsfossen werd verdergezet via route "7", eindelijk een mooie brede baan! Mooie waterval, maar natuurlijk een toeristische trekpleister. Even een trip tot achter de waterval gemaakt, nog even geplast in de buurt en vertrokken richting Bergen.
De jeugdherberg ziet er hier wel netjes en verzorgd uit. Door de hoeveelheid aan regen die hier uit de lucht valt hebben we maar besloten om nergens meer naar toe te gaan.
Spaghetti gekookt in de gastenkeuken, waar we ook nog een Belg tegen het lijf liepen. Nogal een klaploper, maar ja!
Na de maaltijd nog even op een uitzichtspunt langs onze jeugdherberg gaan staan. Van hieruit hadden we een overzicht op de hele fjord en de stad. Adembenemend!
De TV stond hier vanavond centraal voor de voetbalmatch 'Duitsland - Portugal'. Een 15-tal mensen (waaronder ook de Nederlanders die gisteren in onze jeugdherberg zaten) vergaarden zich voor het scherm. De grappigste waren natuurlijk de 3 Duitsers die helemaal vooraan zaten. Overduidelijk dat Duitsland gewonnen heeft dankzij de 12e man!
Na een zelfgemaakt ontbijt van Wasa-knäckebröd met overheerlijke hazelnotenchocopasta (er was immers geen ontbijt voorzien in de jeugdherberg) vertrokken we richting Bergen, de stad waar we de komende 2 nachten zouden verblijven.
Met een overvloed aan regen kan een mens op vakantie weinig beleven. De attracties die we oorspronkelijk gepland hadden lieten we varen, en we besloten dan maar om de Steindalsfoss te gaan bezichtigen. Het feit dat we achter deze waterval konden gaan staan bood ons dus een goed alternatief.
Om er te geraken mochten we weer gebruik maken van een ferry die vertrok in een godverlaten boerengat en aankwam in een baai die we zelfs met 'boerengat' teveel eer zouden aandoen. Ons kennende waren we weer 40 minuten te vroeg voor het vertrek, dus stonden we in pole position in rij 1 van de 7. Gelukkig volgden al snel de andere deelnemers, zodat we deze keer wel zeker waren dat de ferry zou komen. Om 12u40 reden we de ferry op, volgens de instructies van de bootsman parkeerden we ons helemaal vooraan. Een perfecte positie om aan de overkant er als eerste af te gaan. We zouden echter niet in Noorwegen zijn moest de kapitein niet besluiten om zijn boot achterstevoren aan te meren. Gevolg: iedereen moest in achteruit-versnelling van de boot rijden. Eerlijk gezegd ging dat vrij vlot, jammer dat mijn pole position nu geen voordeel meer had.
Vanaf de boot ging het dan richting Norheimsund, via baan 48 & 49. Een redelijk smalle baan waarvoor wel wat behendigheid in bochten- en heuvelwerk vereist was. Tel daar ook nog wat regen, tunnels, een volle blaas en een lege maag bij, en het ideale recept voor een vermoeiende trip is geboren. Ik mocht van Lotte niet vergeten te melden, dat we ook nog een mini-stop hebben moeten maken om enkele koeien te laten passeren die door hun herder begeleid werden over de veel te smalle weg.
Gelukkig vonden we, om onze honger te stillen, snel een Spar-supermarkt (na zo'n 40 km) waar we pistolés en een soort van 'biggy'-worst kochtten. Een 25-tal kilometer verder was er uiteindelijk een mogelijkheid voor een plasstop, en een korte lunchbreak.
De tocht naar Steindalsfossen werd verdergezet via route "7", eindelijk een mooie brede baan! Mooie waterval, maar natuurlijk een toeristische trekpleister. Even een trip tot achter de waterval gemaakt, nog even geplast in de buurt en vertrokken richting Bergen.
De jeugdherberg ziet er hier wel netjes en verzorgd uit. Door de hoeveelheid aan regen die hier uit de lucht valt hebben we maar besloten om nergens meer naar toe te gaan.
Spaghetti gekookt in de gastenkeuken, waar we ook nog een Belg tegen het lijf liepen. Nogal een klaploper, maar ja!
Na de maaltijd nog even op een uitzichtspunt langs onze jeugdherberg gaan staan. Van hieruit hadden we een overzicht op de hele fjord en de stad. Adembenemend!
De TV stond hier vanavond centraal voor de voetbalmatch 'Duitsland - Portugal'. Een 15-tal mensen (waaronder ook de Nederlanders die gisteren in onze jeugdherberg zaten) vergaarden zich voor het scherm. De grappigste waren natuurlijk de 3 Duitsers die helemaal vooraan zaten. Overduidelijk dat Duitsland gewonnen heeft dankzij de 12e man!
Dag 5 - 18/06/2008: Stavanger - Karmøy
Heeeeeerlijk geslapen vannacht! De voldoening van onze uitstappen van gisteren moet groot geweest zijn. Dat kan ook niet anders na zo'n mooie tocht.
Mijn smeekbeden van gisteren omtrent het ontbijt werden gedeeltelijk aanhoord. Er was in ieder geval toch al lekkerder brood. Met een goed gevulde maag konden we vertrekken richting Karmøy, een eiland ten noordwesten van Stavanger.
Na een laatste inspectieronde in onze kamer (ik vergeet soms de meest overduidelijke dingen terug in te pakken), waren we klaar voor een nieuwe portie Noors avontuur. Een lichte regenbui probeerde de stemming te laten omslaan in mineur, maar onder het motto "we zijn niet in Zuid-Frankrijk" lachtten we de talloze regendruppels weg.
De rit van Stavanger naar onze eerste ferry richting Haugesund ging vlot. We waren echter verrast dat de haven eerder een bouwwerf was, en dat de leegstaande huizen ons eerder aan een klein spookstadje deden denken. Een in de aanschuifrij geparkeerde jeep met Noorse nummerplaten, met daarin enkele latino's twijfelden al even sterk aan het huidige bestaan van de overzet. Het duurde geen 10 minuten alvorens 1 van de inzittenden teken deed om hun te volgen. "Goed idee", dachtten we en we bliezen de aftocht naar een andere ferry.
Na enkele kilometers rijden zagen we al een bordje met een bezienswaardigheid die we in onze oorspronkelijke planning hadden opgenomen. Met een zee van tijd om onze jeugdherberg te bereiken, maakten we nog even een omweggetje naar het klooster van Utstein. Wat een afknapper!
Onze tocht ging verder per ferry vanuit Mortavika, richting Arsvågen. Lotte zal de overtocht niet meer snel vergeten, aangezien ze op het randje van "zeeziek" geweest is. Het probleem was dat we in de auto moesten blijven en dat we geen zicht op zee hadden: een nogal hevig bewegende en trillende boot bracht Lotte van haar stuk waardoor ze zich na verloop van tijd steeds minder lekker begon te voelen. Gelukkig kon ik haar wat afleiden zodat ze de auto niet herdecoreerde met braaksel afkomstig van een Stavangeriaans ontbijt.
Na de ferry nog even naar het dorpje Tysvaer om wat toeristische informatie te verkrijgen van de regio. Ook nog even gevraagd waar we de waterval 'Langfoss' konden terugvinden. Aangezien deze laatste maar een dik uurtje van ons verwijderd was besloten we er een uitstapje van te maken. Onderweg naar Etne nog een mini-pizza gegeten bij "Pizza Bakeren", niet slecht!
Langfoss viel wel mee, en de rest van de mooie uitzichten zorgden dat het eerste gedeelte van de dag alvast interessant was. We mogen ook niet elke dag toppers en kleppers verwachten.
Toen werd het tijd om onze jeugdherberg te gaan zoeken, aangezien het tamelijk begon te regenen en we nog enkele lange tunnels (de langste zo'n slordige 7000 meter), en nog heel wat kilometers voor de boeg hadden.
Onderweg nog even getankt bij Statoil, althans nadat ik het slot van mijn tank-afsluitklepje zelf gerepareerd had. Het verdomde ding had de neiging om NIET meer open te gaan, aangezien de centrale deurvergrendeling weigerde om het slot van dit klepje open te maken. Wat een miserie. In ieder geval werkt het nu terug zoals het hoort!
Eenmaal aangekomen troffen we de waardin aan de receptie. Met een combinatie van zowel Noors als Engels probeerde ze ons door het hele registratieproces te loodsen, om dan uiteindelijk tot het besef te komen dat haar kassa niet werkte. "Betaal morgenochtend maar", waarna ze ons via een verkeerde weg naar onze kamer stuurde. Gelukkig liep er (het gebeurt niet vaak dat we ze graag zien) nog een Nederlander die in hetzelfde gebouw moest zijn, hij wees ons vriendelijk de weg.
Het avondeten trok op geen kloten! Zo'n t prefab-bami-goreng is gewoon walgelijk.
Na het avondeten nog een bezoekje gebracht aan Åkrahamn, waar een prachtig strand zich liet meeslepen door een ondergaande zon. Na een korte strandwandeling nog doorgereden naar Skudeneshavn, een pittoresk stadje met allemaal witte huisjes. Erg knap!
Morgen is er geen ontbijt voorzien, maar we hebben gelukkig zelf nog wat lekkers bij. Ik mag alvast een half uur langer slapen aangezien Lotte morgenochtend 30 minuten gaat joggen.
Mijn smeekbeden van gisteren omtrent het ontbijt werden gedeeltelijk aanhoord. Er was in ieder geval toch al lekkerder brood. Met een goed gevulde maag konden we vertrekken richting Karmøy, een eiland ten noordwesten van Stavanger.
Na een laatste inspectieronde in onze kamer (ik vergeet soms de meest overduidelijke dingen terug in te pakken), waren we klaar voor een nieuwe portie Noors avontuur. Een lichte regenbui probeerde de stemming te laten omslaan in mineur, maar onder het motto "we zijn niet in Zuid-Frankrijk" lachtten we de talloze regendruppels weg.
De rit van Stavanger naar onze eerste ferry richting Haugesund ging vlot. We waren echter verrast dat de haven eerder een bouwwerf was, en dat de leegstaande huizen ons eerder aan een klein spookstadje deden denken. Een in de aanschuifrij geparkeerde jeep met Noorse nummerplaten, met daarin enkele latino's twijfelden al even sterk aan het huidige bestaan van de overzet. Het duurde geen 10 minuten alvorens 1 van de inzittenden teken deed om hun te volgen. "Goed idee", dachtten we en we bliezen de aftocht naar een andere ferry.
Na enkele kilometers rijden zagen we al een bordje met een bezienswaardigheid die we in onze oorspronkelijke planning hadden opgenomen. Met een zee van tijd om onze jeugdherberg te bereiken, maakten we nog even een omweggetje naar het klooster van Utstein. Wat een afknapper!
Onze tocht ging verder per ferry vanuit Mortavika, richting Arsvågen. Lotte zal de overtocht niet meer snel vergeten, aangezien ze op het randje van "zeeziek" geweest is. Het probleem was dat we in de auto moesten blijven en dat we geen zicht op zee hadden: een nogal hevig bewegende en trillende boot bracht Lotte van haar stuk waardoor ze zich na verloop van tijd steeds minder lekker begon te voelen. Gelukkig kon ik haar wat afleiden zodat ze de auto niet herdecoreerde met braaksel afkomstig van een Stavangeriaans ontbijt.
Na de ferry nog even naar het dorpje Tysvaer om wat toeristische informatie te verkrijgen van de regio. Ook nog even gevraagd waar we de waterval 'Langfoss' konden terugvinden. Aangezien deze laatste maar een dik uurtje van ons verwijderd was besloten we er een uitstapje van te maken. Onderweg naar Etne nog een mini-pizza gegeten bij "Pizza Bakeren", niet slecht!
Langfoss viel wel mee, en de rest van de mooie uitzichten zorgden dat het eerste gedeelte van de dag alvast interessant was. We mogen ook niet elke dag toppers en kleppers verwachten.
Toen werd het tijd om onze jeugdherberg te gaan zoeken, aangezien het tamelijk begon te regenen en we nog enkele lange tunnels (de langste zo'n slordige 7000 meter), en nog heel wat kilometers voor de boeg hadden.
Onderweg nog even getankt bij Statoil, althans nadat ik het slot van mijn tank-afsluitklepje zelf gerepareerd had. Het verdomde ding had de neiging om NIET meer open te gaan, aangezien de centrale deurvergrendeling weigerde om het slot van dit klepje open te maken. Wat een miserie. In ieder geval werkt het nu terug zoals het hoort!
Eenmaal aangekomen troffen we de waardin aan de receptie. Met een combinatie van zowel Noors als Engels probeerde ze ons door het hele registratieproces te loodsen, om dan uiteindelijk tot het besef te komen dat haar kassa niet werkte. "Betaal morgenochtend maar", waarna ze ons via een verkeerde weg naar onze kamer stuurde. Gelukkig liep er (het gebeurt niet vaak dat we ze graag zien) nog een Nederlander die in hetzelfde gebouw moest zijn, hij wees ons vriendelijk de weg.
Het avondeten trok op geen kloten! Zo'n t prefab-bami-goreng is gewoon walgelijk.
Na het avondeten nog een bezoekje gebracht aan Åkrahamn, waar een prachtig strand zich liet meeslepen door een ondergaande zon. Na een korte strandwandeling nog doorgereden naar Skudeneshavn, een pittoresk stadje met allemaal witte huisjes. Erg knap!
Morgen is er geen ontbijt voorzien, maar we hebben gelukkig zelf nog wat lekkers bij. Ik mag alvast een half uur langer slapen aangezien Lotte morgenochtend 30 minuten gaat joggen.
Dag 4 - 17/06/2008: Stavanger
Wederom een goede nachtrust achter de rug. In tegenstelling tot mijn knorrende (lees: licht snurkende) kamergenoot, heb ik zeer weinig hinder ondervonden van de overige jeugdherbergbewoners. Het probleem is dat alle kamers (zo'n 20-tal) allemaal aan dezelfde centrale gang grenzen, en dat onze kamer dicht aan de receptie en de toegang naar de douches en toiletten grenst. Iedereen wandelt hier dus continu voorbij, sommigen geruisloos, anderen als een kudde bronstige elanden. Elanden, daar kom ik straks nog op terug.
Na het moeizame ontwaken nog vlug even een frisse neus gaan opsnuiven, alvorens van start te gaan aan het ontbijt. Ik begrijp niet goed wat er hier in Noorwegen niet begrepen wordt aan het woord "ontbijt". Het houdt volgens mij het volgende in: broodjes, goede boter, kaas of ander degelijk broodbeleg, een gekookt eitje of wat vlees en daarnaast nog wat fruitsap of appelsap. Ook hier in Stavanger ontbreekt er wat: lekkere broodjes en fruit- of appelsap. Dik gesneden warm bruin brood met zoveel dikke graankorrels in, dat mijn tanden maalstenen van een oude windmolen moesten nabootsen om toch nog maar wat binnen te kunnen spelen. Met zo een noeste kauwintensieve arbeid vergeet een mens wel eens te genieten van de smaak van het gesmeerde beleg. Ach, Noorwegen grenst en Rusland en dat zal de oorzaak wel zijn!
Gisterenavond hadden we het idee om de oorspronkelijke planning die we enkele weken voordien hadden klaargestoomd links te laten liggen. Een nieuw plan werd gesmeed om naar Preikestoelen te wandelen. Voor de niet-kenners: een rots van 25 meter op 25 meter, 600 meter hoog hangend boven de Lysefjord. Twee uur van de Preikestolen-parking, en dat voor een enkele rit. Het weer was echter niet optimaal, en mijn Lonely Planet-gids (de meest betrouwbare in zijn soort) vermeldde dat de wandeling nog al steil was, met oversteekjes op klifachtige rotsen. Ik durf op een stoel staan, op een tafel en op een ladder, maar kliffen die honderden meters boven een fjord hangen laat ik liever aan me voorbij gaan. Gevolg: "PLAN B". Dit plan zou ons met de wagen naar Lysebotn brengen, en met de boot terug naar Stavanger.
De rit naar Lysebotn zou ik met veel tralala en gezwans kunnen navertellen, maar korter samengevat zou het als volgt klinken: mooie uitzichten, soms laag boven de zeespiegels, soms 900 meter boven diezelfde zeespiegel, soms wat wind en te koud, af en toe wat zon en te warm. Komt er nog bij dat we 900 meter afdaalden met behulp van 32 haarspeldbochten. Lotte vreesde dat ze het niet zonder braken ging redden, maar een volwaardig chauffeur (sorry Wouter H. ; mijn rijstijl blijkt van het inferieure type te zijn) bracht haar veilig tot aan de aanlegsteiger van de ferry die ons via de Lysefjord zou terugbrengen naar Stavanger.
Een tamelijk saaie bootreis was het. Twee of drie leuke momenten beleefd: het varen onder Kjerag, het varen onder Preikestolen en het oppikken van de 1 of andere vreemde wandelaar op een aanlegsteiger die eigenlijk geen echte aanlegsteiger was. Voorts zat de boot nog vol met wat chauvinistische Fransen ("ik spreek geen Engels") en zatte Zwitsers. Verder nog wat bootpersoneel onder wie een bevallige jongedame met twee haarstijlen van wie ik zeker niet het GSM-nummer mocht vragen. Althans niet van Lotte.
Na de boottrip maar terug naar de jeugdherberg gereden om een kleine maaltijd te bereiden. Nog geen stap binnengezet in de keuken, troffen we nog een goedlachse Nederlandssprekende eland aan. Alvast nog een paar conversaties met haar gevoerd, nadat ze eerst dacht dat we Denen of Duitsers waren.
Verder nog een rustige avond gehad, lekker gedoucht en mijn foto-apparatuur gereinigd. Het was me het dagje wel!!!
Na het moeizame ontwaken nog vlug even een frisse neus gaan opsnuiven, alvorens van start te gaan aan het ontbijt. Ik begrijp niet goed wat er hier in Noorwegen niet begrepen wordt aan het woord "ontbijt". Het houdt volgens mij het volgende in: broodjes, goede boter, kaas of ander degelijk broodbeleg, een gekookt eitje of wat vlees en daarnaast nog wat fruitsap of appelsap. Ook hier in Stavanger ontbreekt er wat: lekkere broodjes en fruit- of appelsap. Dik gesneden warm bruin brood met zoveel dikke graankorrels in, dat mijn tanden maalstenen van een oude windmolen moesten nabootsen om toch nog maar wat binnen te kunnen spelen. Met zo een noeste kauwintensieve arbeid vergeet een mens wel eens te genieten van de smaak van het gesmeerde beleg. Ach, Noorwegen grenst en Rusland en dat zal de oorzaak wel zijn!
Gisterenavond hadden we het idee om de oorspronkelijke planning die we enkele weken voordien hadden klaargestoomd links te laten liggen. Een nieuw plan werd gesmeed om naar Preikestoelen te wandelen. Voor de niet-kenners: een rots van 25 meter op 25 meter, 600 meter hoog hangend boven de Lysefjord. Twee uur van de Preikestolen-parking, en dat voor een enkele rit. Het weer was echter niet optimaal, en mijn Lonely Planet-gids (de meest betrouwbare in zijn soort) vermeldde dat de wandeling nog al steil was, met oversteekjes op klifachtige rotsen. Ik durf op een stoel staan, op een tafel en op een ladder, maar kliffen die honderden meters boven een fjord hangen laat ik liever aan me voorbij gaan. Gevolg: "PLAN B". Dit plan zou ons met de wagen naar Lysebotn brengen, en met de boot terug naar Stavanger.
De rit naar Lysebotn zou ik met veel tralala en gezwans kunnen navertellen, maar korter samengevat zou het als volgt klinken: mooie uitzichten, soms laag boven de zeespiegels, soms 900 meter boven diezelfde zeespiegel, soms wat wind en te koud, af en toe wat zon en te warm. Komt er nog bij dat we 900 meter afdaalden met behulp van 32 haarspeldbochten. Lotte vreesde dat ze het niet zonder braken ging redden, maar een volwaardig chauffeur (sorry Wouter H. ; mijn rijstijl blijkt van het inferieure type te zijn) bracht haar veilig tot aan de aanlegsteiger van de ferry die ons via de Lysefjord zou terugbrengen naar Stavanger.
Een tamelijk saaie bootreis was het. Twee of drie leuke momenten beleefd: het varen onder Kjerag, het varen onder Preikestolen en het oppikken van de 1 of andere vreemde wandelaar op een aanlegsteiger die eigenlijk geen echte aanlegsteiger was. Voorts zat de boot nog vol met wat chauvinistische Fransen ("ik spreek geen Engels") en zatte Zwitsers. Verder nog wat bootpersoneel onder wie een bevallige jongedame met twee haarstijlen van wie ik zeker niet het GSM-nummer mocht vragen. Althans niet van Lotte.
Na de boottrip maar terug naar de jeugdherberg gereden om een kleine maaltijd te bereiden. Nog geen stap binnengezet in de keuken, troffen we nog een goedlachse Nederlandssprekende eland aan. Alvast nog een paar conversaties met haar gevoerd, nadat ze eerst dacht dat we Denen of Duitsers waren.
Verder nog een rustige avond gehad, lekker gedoucht en mijn foto-apparatuur gereinigd. Het was me het dagje wel!!!
Dag 3 - 16/06/2008: Kristiansand - Stavanger
Klaarwakker was ik vanmorgen toen het alarm afging. 8 uur, wat een duivels vroeg uur om te ontwaken. Wallen onder mijn ogen, haar nog in de war, een helse baardgroei en een ongelofelijke behoefte om te plassen.
Lotte draaide zich nog eens om, zodat ik gegarandeerd nog een half uur de badkamer tot mijn beschikking had. Voldoende om uitgebreid op de grote pot te gaan zitten, tanden te poetsen, haren te kammen en mezelf van een gladmakende scheerbeurt met mijn Philishave te voorzien.
Nadat ook Lotte de nodige badkamer-rituelen tot een goed einde had gebracht was het tijd voor een stevig ontbijt. Het zou echter fout van me zijn te zeggen dat het om een gewoon continentaal ontbijt ging. In onze kamer vonden we daags voordien al een foldertje van de restaurantketen waarin ze zichzelf presenteerden als "de eerste keten in Noorwegen die een volledig organisch ontbijt serveerden". Wat een gezever! Aan de ontbijttafels geen vrolijke gezichten: bruin brood, veel te hard knäckebröd, verse groenten en vlees die me treurend aangaapten en een glas appelsap dat overduidelijk een mix was van de één of andere siroop aangelengd met kraanwater. Nee, het ontbijt was niet zoals ik verwacht had van een Noors klassehotel, zeker niet toen ik enkele weken voordien met enige twijfels een hoog bedrag goedkeurde bij het online reserveren. Soit, we zijn in ieder geval ook niet ziek geworden van dit ecologisch verantwoordde eetmaal.
Na het ontbijt verlieten we Kristiansand voor een dagrit naar Stavanger, die normaal gezien 3 uur en 14 minuten zou duren. We zouden Lotte en Stoffe niet zijn als we deze rit niet via een omweggetje zouden doen.
Eerste bestemming was de "zuidkaap", eigenlijk een veredelede benaming voor het zuidelijkste deel van Noorwegen in het dorpje Lindesnes. Mooi uitzicht over de Noordzee, dat moeten we wel meegeven. De gemiddelde Belg stelt zich bij het item 'Noordzee' wel wat anders voor. In Noorwegen staat dat garant voor "rotskliffen", "een prachtig uitzicht" en "geen dijk, geen strand, geen appartementen". Nog een kleine anekdote: om de vuurtoren te bereiken moesten we nog even inkom betalen. De goedgeluimde vrouw die ons van de informatie voorzag dat we bij het betalen van de tickets ook de bijbehorende musea en andere tentoonstellingen mochten bezoeken (wat ons TOTAAL niet boeide) keek raar op toen Lotte probeerde te onderhandelen met het feit dat we enkel maar tot aan de vuurtoren wilden wandelen. Helaas: geen succes, betalen moesten we.
Iets verder op de route vonden we nog een leuk strandje op weg naar Lista, verder was hier niets noemenswaardig aan. Ook niet de plaatselijke vuurtoren die in alle brochures wel vernoemd werd.
In één of ander dorpje waarvan de naam me nu even ontglipt, hielden we halt in het plaatselijke tankstation dat ook ingericht was als videotheek, doe-het-zelf-zaak, CD-winkel en ontmoetingsplaats voor de andere 90 inwoners van de omringende straten. Een lekkere hamburger van 160g konden we hier wel smaken. Heerlijk, vettig en veel. Met een goed gevulde maag zetten we onze reis verder.
In een brochure die we voorheen hadden gevonden in het winkeltje aan de vuurtoren zagen we "prehistorische rotstekeningen" staan. Omdat het niet echt op de route lag maar toch niet ver ervanaf ging, en omdat we eigenlijk een zee van tijd hadden, besloten we dan maar om de tekeningen te gaan zoeken.
"Zoeken" is wel het juiste woord. Ongeveer anderhalf uur lang hebben we over zandbaantjes door haarspeldbochten gesukkeld. In eerste versnelling om de steile hellingen op te gaan, in tweede versnelling op de iets beter berijdbare stukken. Lotte vond het alvast maar niks, zeker en vast omdat de ABS bij het remmen praktisch elke keer in werking schoot. Uiteindelijk dan toch de tekeningen gevonden, en teleurgesteld onze trip verder gezet.
Stavanger was nog een 120 km verwijderd, en menige kleine zandweggetjes en brede geasfalteerde banen brachtten ons toch veilig op onze bestemming: de jeugdherberg van Stavanger. Oubollig, kamers met gele muren (gebroken wit is een eufemisme), geen toilet op de kamer en daarbij is elke voetstap van mede-logeerders in de gang hoorbaar en voelbaar. Ach, dat voegt weer een meerwaarde toe aan ons avontuur.
In de kamer tegenover ons liggen 2 binken te knorren met de deur open, ze zien er afgepeigerd uit. Gelukkig kennen we hun verhaal niet!
Lotte draaide zich nog eens om, zodat ik gegarandeerd nog een half uur de badkamer tot mijn beschikking had. Voldoende om uitgebreid op de grote pot te gaan zitten, tanden te poetsen, haren te kammen en mezelf van een gladmakende scheerbeurt met mijn Philishave te voorzien.
Nadat ook Lotte de nodige badkamer-rituelen tot een goed einde had gebracht was het tijd voor een stevig ontbijt. Het zou echter fout van me zijn te zeggen dat het om een gewoon continentaal ontbijt ging. In onze kamer vonden we daags voordien al een foldertje van de restaurantketen waarin ze zichzelf presenteerden als "de eerste keten in Noorwegen die een volledig organisch ontbijt serveerden". Wat een gezever! Aan de ontbijttafels geen vrolijke gezichten: bruin brood, veel te hard knäckebröd, verse groenten en vlees die me treurend aangaapten en een glas appelsap dat overduidelijk een mix was van de één of andere siroop aangelengd met kraanwater. Nee, het ontbijt was niet zoals ik verwacht had van een Noors klassehotel, zeker niet toen ik enkele weken voordien met enige twijfels een hoog bedrag goedkeurde bij het online reserveren. Soit, we zijn in ieder geval ook niet ziek geworden van dit ecologisch verantwoordde eetmaal.
Na het ontbijt verlieten we Kristiansand voor een dagrit naar Stavanger, die normaal gezien 3 uur en 14 minuten zou duren. We zouden Lotte en Stoffe niet zijn als we deze rit niet via een omweggetje zouden doen.
Eerste bestemming was de "zuidkaap", eigenlijk een veredelede benaming voor het zuidelijkste deel van Noorwegen in het dorpje Lindesnes. Mooi uitzicht over de Noordzee, dat moeten we wel meegeven. De gemiddelde Belg stelt zich bij het item 'Noordzee' wel wat anders voor. In Noorwegen staat dat garant voor "rotskliffen", "een prachtig uitzicht" en "geen dijk, geen strand, geen appartementen". Nog een kleine anekdote: om de vuurtoren te bereiken moesten we nog even inkom betalen. De goedgeluimde vrouw die ons van de informatie voorzag dat we bij het betalen van de tickets ook de bijbehorende musea en andere tentoonstellingen mochten bezoeken (wat ons TOTAAL niet boeide) keek raar op toen Lotte probeerde te onderhandelen met het feit dat we enkel maar tot aan de vuurtoren wilden wandelen. Helaas: geen succes, betalen moesten we.
Iets verder op de route vonden we nog een leuk strandje op weg naar Lista, verder was hier niets noemenswaardig aan. Ook niet de plaatselijke vuurtoren die in alle brochures wel vernoemd werd.
In één of ander dorpje waarvan de naam me nu even ontglipt, hielden we halt in het plaatselijke tankstation dat ook ingericht was als videotheek, doe-het-zelf-zaak, CD-winkel en ontmoetingsplaats voor de andere 90 inwoners van de omringende straten. Een lekkere hamburger van 160g konden we hier wel smaken. Heerlijk, vettig en veel. Met een goed gevulde maag zetten we onze reis verder.
In een brochure die we voorheen hadden gevonden in het winkeltje aan de vuurtoren zagen we "prehistorische rotstekeningen" staan. Omdat het niet echt op de route lag maar toch niet ver ervanaf ging, en omdat we eigenlijk een zee van tijd hadden, besloten we dan maar om de tekeningen te gaan zoeken.
"Zoeken" is wel het juiste woord. Ongeveer anderhalf uur lang hebben we over zandbaantjes door haarspeldbochten gesukkeld. In eerste versnelling om de steile hellingen op te gaan, in tweede versnelling op de iets beter berijdbare stukken. Lotte vond het alvast maar niks, zeker en vast omdat de ABS bij het remmen praktisch elke keer in werking schoot. Uiteindelijk dan toch de tekeningen gevonden, en teleurgesteld onze trip verder gezet.
Stavanger was nog een 120 km verwijderd, en menige kleine zandweggetjes en brede geasfalteerde banen brachtten ons toch veilig op onze bestemming: de jeugdherberg van Stavanger. Oubollig, kamers met gele muren (gebroken wit is een eufemisme), geen toilet op de kamer en daarbij is elke voetstap van mede-logeerders in de gang hoorbaar en voelbaar. Ach, dat voegt weer een meerwaarde toe aan ons avontuur.
In de kamer tegenover ons liggen 2 binken te knorren met de deur open, ze zien er afgepeigerd uit. Gelukkig kennen we hun verhaal niet!
Dag 2 - 15/06/2008: Kolding - Kristiansand
Heerlijk geslapen vannacht. Lotte die af en toe de gebruikelijke 'snurk' tussen haar ademhalingen inlast, nog enkele keren wakker geworden van een veel-te-vroeg wakende zon die binnenviel door de veel te dunne gordijnen.
Lekker ontbeten en geprofiteerd van het overaanbod aan heerlijke ingrediënten: verse broodjes, kaas, salami, banaan, meloen, corn flakes, yogurt, sinaasappelsap, appelsap en wat stukjes chocolade. Met een goed gevulde maag vertrokken we richting Hanstholm, zo'n 300 km ten noorden van Kolding. In Hanstholm vertrok de Fjord Cat richting Noorwegen.
Twee grappige momenten in Hanstholm... Terwijl we met de auto in de rij staan te wachten tot de check-in opent, besluit ik nog vlug even naar het toilet te gaan. Natuurlijk gaat de check-in open vanaf het moment dat ik de toiletdeur achter me toetrok, gevolg: Lotte voor de eerste keer aan het stuur van mijn bolide, gelukkig zonder al te veel moeijkheden. Een geluk dat ik tijdig kon ingrijpen zodat de Laguna het zonder al te veel kleerscheuren zou overleven.
Daarna samen met zo'n 600 andere passagiers staan wachten om de auto op de Fjord Cat te manoevreren. Net voor het inschepen besliste Lotte om nog vlug even het toilet op te zoeken. Lotte was nog geen halve minuut uit het zicht toen ik de instructie kreeg om me richting boot te begeven. Ik was alvast in een lichte staat van paniek, gelukkig wist Lotte me net voor het aan boord rijden te vinden. Spannende momenten tijdens onze laatste ogenblikken op vaste grond in Denemarken!
De overtocht ging vlot: een volgeladen ferry (het systeem van inschepen was echter uitermate complex, zo'n boot heeft 5 autoverdiepen die we allemaal doorkruist hebben), tegen een kleine 70 km/u richting Kristiansand in Noorwegen. Een kalme zee, maar toch genoeg deining om tijdens de overtocht wandelende passagiers als dronkaards over het dek te laten zwieberen. Al bij al: niet zeeziek geweest, goed gesnurkt (volgens Lotte) en Noorwegen bereikt. Aan de douane nog even tegengehouden door een vriendelijke douanebeambte, maar verder was hier geen probleem. Met het reisschema en de reservatiedocumenten in de hand werden we "good to go" bevonden. Ik had hem thans onze volledige collectie bagage willen zien controleren, maar blijkbaar was een vriendelijke glimlach voldoende om onze reis verder te mogen zetten.
Vandaag op hotel in Kristiansand. Alles ziet er kraaknet en proper uit. Gratis koffie op de 4e verdieping, gratis internet en zo'n 13 euro voor een nachtje parkeren. Ach, die 13 euro soeperen we morgen wel op bij het ontbijt. Soit, tijd voor wat koffie, tv, een douche en nog wat andere leuke dingen. Hejhej!
Lekker ontbeten en geprofiteerd van het overaanbod aan heerlijke ingrediënten: verse broodjes, kaas, salami, banaan, meloen, corn flakes, yogurt, sinaasappelsap, appelsap en wat stukjes chocolade. Met een goed gevulde maag vertrokken we richting Hanstholm, zo'n 300 km ten noorden van Kolding. In Hanstholm vertrok de Fjord Cat richting Noorwegen.
Twee grappige momenten in Hanstholm... Terwijl we met de auto in de rij staan te wachten tot de check-in opent, besluit ik nog vlug even naar het toilet te gaan. Natuurlijk gaat de check-in open vanaf het moment dat ik de toiletdeur achter me toetrok, gevolg: Lotte voor de eerste keer aan het stuur van mijn bolide, gelukkig zonder al te veel moeijkheden. Een geluk dat ik tijdig kon ingrijpen zodat de Laguna het zonder al te veel kleerscheuren zou overleven.
Daarna samen met zo'n 600 andere passagiers staan wachten om de auto op de Fjord Cat te manoevreren. Net voor het inschepen besliste Lotte om nog vlug even het toilet op te zoeken. Lotte was nog geen halve minuut uit het zicht toen ik de instructie kreeg om me richting boot te begeven. Ik was alvast in een lichte staat van paniek, gelukkig wist Lotte me net voor het aan boord rijden te vinden. Spannende momenten tijdens onze laatste ogenblikken op vaste grond in Denemarken!
De overtocht ging vlot: een volgeladen ferry (het systeem van inschepen was echter uitermate complex, zo'n boot heeft 5 autoverdiepen die we allemaal doorkruist hebben), tegen een kleine 70 km/u richting Kristiansand in Noorwegen. Een kalme zee, maar toch genoeg deining om tijdens de overtocht wandelende passagiers als dronkaards over het dek te laten zwieberen. Al bij al: niet zeeziek geweest, goed gesnurkt (volgens Lotte) en Noorwegen bereikt. Aan de douane nog even tegengehouden door een vriendelijke douanebeambte, maar verder was hier geen probleem. Met het reisschema en de reservatiedocumenten in de hand werden we "good to go" bevonden. Ik had hem thans onze volledige collectie bagage willen zien controleren, maar blijkbaar was een vriendelijke glimlach voldoende om onze reis verder te mogen zetten.
Vandaag op hotel in Kristiansand. Alles ziet er kraaknet en proper uit. Gratis koffie op de 4e verdieping, gratis internet en zo'n 13 euro voor een nachtje parkeren. Ach, die 13 euro soeperen we morgen wel op bij het ontbijt. Soit, tijd voor wat koffie, tv, een douche en nog wat andere leuke dingen. Hejhej!
Dag 1 - 14/06/2008: Diepenbeek - Kolding
Vroeg uit de veren vandaag voor de aanvang van onze reis. 'Vroeg' is echter niet helemaal correct, aangezien ik me 30 minuten overslapen heb. 4u30 bleek toch net ietsje te vroeg om wakker te worden van een combinatie van een wekkkerradio en het alarm van mijn mobieltje. Vlug wat knäckebröd met Nutella naar binnen gespeeld, fris gewassen en ingeladen, om daarna richting Lotte te rijden zodat zowel Lotte als haar bagage mee aan boord konden van ons drie-sterren-vlaggeschip, 'mevrouw Laguna'.
Nog even de tank volgegooid in Diepenbeek en daarna richting E314 vertrokken, waar het echte avontuur zich na een dik half uurtje aanmeldde op de Duitse autobahn. 120 km/u? Vergeet het! Dit duitse paradepaardje biedt mijn franse hengst de mogelijkheid om vlot tegen 160 à 170 km/u afstanden op een veilige manier af te leggen. 'afstanden' is ook hier weer een groot woord: in de eerste 350 km hebben we ongeveer 15 wegenwerken gezien. 14 daarvan zorgden voor een halvering van de snelheid, niet echt een probleem dus. Eentje heeft me echter erg op stang gejaagd: ter hoogte van Osnabruck (toevallig ter hoogte van een dorpje dat 'Lotte' heet) hebben we, door de afbraak van een brug over de autobahn, zo'n 3 uur gereden over 3 of 4 kilometer.
Tergend traag, dagplanning om zeep, vermoeiend, frustrerend, ergernissen à volonté. Na de file maar doorgekoerst, met een gemiddelde van om en bij de 150 km/u, pieken tot 190 en eigenlijk geen lage snelheden op de teller. Gemiddeld brandstofverbruik: 7,4 l per 100km, nog steeds binnen de norm dus.
2 minuten voor sluiting van de receptie van onze jeugdherberg in Kolding aangekomen. Net lekker pasta gegeten, enkele foto's gemaakt en wat bekomen van de trip. Nog op de planning vandaag: zowel Lotte als ikzelf gaan nog douchen, wat lezen en daarna slapen. Het was me het dagje wel!
Nog even de tank volgegooid in Diepenbeek en daarna richting E314 vertrokken, waar het echte avontuur zich na een dik half uurtje aanmeldde op de Duitse autobahn. 120 km/u? Vergeet het! Dit duitse paradepaardje biedt mijn franse hengst de mogelijkheid om vlot tegen 160 à 170 km/u afstanden op een veilige manier af te leggen. 'afstanden' is ook hier weer een groot woord: in de eerste 350 km hebben we ongeveer 15 wegenwerken gezien. 14 daarvan zorgden voor een halvering van de snelheid, niet echt een probleem dus. Eentje heeft me echter erg op stang gejaagd: ter hoogte van Osnabruck (toevallig ter hoogte van een dorpje dat 'Lotte' heet) hebben we, door de afbraak van een brug over de autobahn, zo'n 3 uur gereden over 3 of 4 kilometer.
Tergend traag, dagplanning om zeep, vermoeiend, frustrerend, ergernissen à volonté. Na de file maar doorgekoerst, met een gemiddelde van om en bij de 150 km/u, pieken tot 190 en eigenlijk geen lage snelheden op de teller. Gemiddeld brandstofverbruik: 7,4 l per 100km, nog steeds binnen de norm dus.
2 minuten voor sluiting van de receptie van onze jeugdherberg in Kolding aangekomen. Net lekker pasta gegeten, enkele foto's gemaakt en wat bekomen van de trip. Nog op de planning vandaag: zowel Lotte als ikzelf gaan nog douchen, wat lezen en daarna slapen. Het was me het dagje wel!
2008/05/11
De route en het doel
Zo, de knoop is doorgehakt, de beslissing is gemaakt, de kogel is door de kerk, de teerling is geworpen: ook dit jaar gaan we tijdens onze 'grote vakantie' het zuidelijkste gedeelte van Noorwegen onveilig maken! Geen 10 dagen, geen 14 dagen, maar een 21 dagen puur Scandinavisch festijn!
Doel van onze missie: zoveel mogelijk trollen ontdekken, elandenpoep verzamelen, een recordtijd neerzetten met een ferry op een fjord, nat worden onder de duizenden watervallen die het land rijk is, de haarspeldbochten in de gebergtes zo ruw mogelijk bekampen zodat Lotte eindelijk toch eens gebruik kan maken met de 'bij-de-Renault-Laguna-meegeleverde' braakzakjes, basejumpen, rotsklimmen en voornamelijk veel wandelen. De mensen die ons kennen weten welke van de vorige items we zeker en vast niet gaan doen!
Op dit moment zijn alle hotels, jeugdherbergen en ferries geboekt. Het enige wat ons nu nog rest is: wachten, wachten en nog eens wachten!
Dit is alvast onze reisroute
14 juni: Diepenbeek (BE) - Kolding (DK)
15 juni: Kolding (DK) - Kristiansand (NO)
16 juni: Kristiansand (NO) - Stavanger (NO)
17 juni: Stavanger (NO)
18 juni: Stavanger (NO) - Karmøy (NO)
19 juni: Karmøy (NO) - Bergen (NO)
20 juni: Bergen (NO)
21 juni: Bergen (NO) - Sandane (NO)
22 juni: Sandane (NO)
23 juni: Sandane (NO)
24 juni: Sandane (NO)
25 juni: Sandane (NO)
26 juni: Sandane (NO) - Stryn (NO)
27 juni: Stryn (NO)
28 juni: Stryn (NO)
29 juni: Stryn (NO)
30 juni: Stryn (NO) - Lofthus (NO)
01 juli: Lofthus (NO) - Karmøy (NO)
02 juli: Karmøy (NO) - Stavanger (NO)
03 juli: Stavanger (NO) - Kristiansand (NO)
04 juli: Kristiansand (NO) - Kolding (DK)
05 juli: Kolding (DK) - Diepenbeek (BE)
Bovenstaand schema staat garant voor zo'n 3700 kilometer autoplezier, extra uitstapjes nog niet meegerekend. Het belooft weer een volgepropte autokoffer, een volgestouwde achterbank (wij denken dan vooral aan maaltijden) en een stapel CD's om al de doodse stiltes te overbruggen.
Doel van onze missie: zoveel mogelijk trollen ontdekken, elandenpoep verzamelen, een recordtijd neerzetten met een ferry op een fjord, nat worden onder de duizenden watervallen die het land rijk is, de haarspeldbochten in de gebergtes zo ruw mogelijk bekampen zodat Lotte eindelijk toch eens gebruik kan maken met de 'bij-de-Renault-Laguna-meegeleverde' braakzakjes, basejumpen, rotsklimmen en voornamelijk veel wandelen. De mensen die ons kennen weten welke van de vorige items we zeker en vast niet gaan doen!
Op dit moment zijn alle hotels, jeugdherbergen en ferries geboekt. Het enige wat ons nu nog rest is: wachten, wachten en nog eens wachten!
Dit is alvast onze reisroute
14 juni: Diepenbeek (BE) - Kolding (DK)
15 juni: Kolding (DK) - Kristiansand (NO)
16 juni: Kristiansand (NO) - Stavanger (NO)
17 juni: Stavanger (NO)
18 juni: Stavanger (NO) - Karmøy (NO)
19 juni: Karmøy (NO) - Bergen (NO)
20 juni: Bergen (NO)
21 juni: Bergen (NO) - Sandane (NO)
22 juni: Sandane (NO)
23 juni: Sandane (NO)
24 juni: Sandane (NO)
25 juni: Sandane (NO)
26 juni: Sandane (NO) - Stryn (NO)
27 juni: Stryn (NO)
28 juni: Stryn (NO)
29 juni: Stryn (NO)
30 juni: Stryn (NO) - Lofthus (NO)
01 juli: Lofthus (NO) - Karmøy (NO)
02 juli: Karmøy (NO) - Stavanger (NO)
03 juli: Stavanger (NO) - Kristiansand (NO)
04 juli: Kristiansand (NO) - Kolding (DK)
05 juli: Kolding (DK) - Diepenbeek (BE)
Bovenstaand schema staat garant voor zo'n 3700 kilometer autoplezier, extra uitstapjes nog niet meegerekend. Het belooft weer een volgepropte autokoffer, een volgestouwde achterbank (wij denken dan vooral aan maaltijden) en een stapel CD's om al de doodse stiltes te overbruggen.
Abonneren op:
Posts (Atom)