Vandaag hebben we afscheid genomen van onze jeugdherberg in Sandane. Met een brede glimlach stond de gastvrouw al klaar aan de receptie toe ik met de sleutel kwam aandraven. Ik gaf haar, omdat het best wel verdiend was, de beste complimenten over het verblijf. Ze glunderde en gaf als weerwoord dat we altijd opnieuw welkom waren. Ik knikte wel 'ja', maar had toch het gevoel dat ik in de regio nu wel alles gezien had. Het zal dus nog wel een tijdje duren alvorens we hier nog eens voet aan wal zullen zetten.
Vanuit Sandane ging het richting Stryn, en dit allemaal onder een helderblauwe hemel. Het was op dat moment misschien nog te vroeg om victorie te kraaien, maar we waren overtuigd dat dit één van de mooiste dagen uit onze reis zou worden.
Het duurde even voor we in Stryn waren, maar eens gearriveerd aan onze startlocatie konden we onze trip tegoei beginnen. Onze eerste bestemming was de "Gamle Strynfjellsvegen", een route die vroeger gebruikt werd om langs de hoogste toppen rondom Stryn te rijden. Via talloze haarspeldbochten, tussen metershoge lagen sneeuw en via zandbaantjes met putten gleden we meer dan een uur lang door de meest waanzinnige landschappen. Voor wie echt van bergen, sneeuw en avontuur met de wagen houdt is dit het Walhalla anno 2008. Temidden van al dit natuurschoon dook plots ook het "Stryn Sommarski-centrum" op. Aan de ene kant van de weg een heuse skipiste, aan de andere kant de après-ski. De meest kleurrijke outfits worden hier tentoongesteld door hippe jongeren die in hun gammele vierwieler het ski-oord verlaten.
Na een tochtje over deze route werd het tijd om wat energie op te doen in een typisch Noors wegrestaurant. In de streek rond Grotli vonden we er zo ééntje, en wederom slaagde ik erin om met mijn basiskennis van het Zweeds een volwaardige bestelling te plaatsen. Het Noors klinkt wel vrij 'plat' van tijd tot tijd, maar de meeste woorden kan ik wel verstaan, of kan ik in de context plaatsen. Zolang ze maar niet te snel praten en me de kans geven om zelf ook langzaam te praten.
Na onze eet- en plasstop reden we richting Geiranger. Tussen restaurant en fjord hielden we nog even halt aan een parking waar we enkele jaren geleden ook al gestopt waren. Lotte herkende de plek, ook al lag het er deze keer allemaal nogal wat besneeuwd bij. Na enkele foto's te maken besloot ik mijn blote voeten even onder te dompelen in een riviertje dat ook smeltwater van de sneeuw met zich mee naar beneden bracht. Nooit gedacht dat water zo koud kon zijn! Gelukkig stond Lotte klaar met een handdoek, zodat mijn warm bloed mijn voeten snel zou kunnen ontvriezen.
Op weg naar Geiranger besloten we nog eerst "eventjes" de Dalsnibba te beklimmen, één van de hoogste bergen in de regio met een uitzonderlijk mooi uitkijkpunt op de Geirangerfjord. 'Beklimmen' is een groot woord, aangezien onze Laguna de aandrijfkracht was achter onze tocht. Maar liefst 20 haarspeldbochten brachten ons tot aan de top, zo'n 1500 meter hoog. Een hele rit, zeker met hoogtevrees tussen de oren. We hebben echter genoten van het uitzicht, en weer talloze foto's gemaakt.
Met een blik op Geiranger was onze volgende bestemming dan ook al in zicht: een boottocht van Geiranger naar Hellesylt. Ongeveer anderhalf uur duurde de tocht, en ook hier kregen we weer de mooiste uitzichten op ons dienblad voorgeschoteld.
Eenmaal in Hellesylt aangekomen voltrok een regenbui zich net boven ons. De rit naar de jeugdherberg in Stryn was behoorlijk saai, en het geluid van de tikkende regen, het ritmische tempo van de ruitenwissers en het gezoem van de motor deden me in een lichte zelf-hypnose belanden.
Aangekomen in de jeugdherberg van Stryn werd het nog twee maal spannend. Een eerste keer toen de receptioniste onze reservatie niet vond (en ons vertelde dat alles volgeboekt was), waarna ze plots toch alle details vond. Een tweede keer toen Lotte, nadat ik haar verteld had hoe ze van een steil heuveltje moest wandelen, toch besliste om op haar gat te gaan, gelukkig zonder al te veel erg.
Daarnet nog even pizza gegeten, gedoucht en wat gechat. Vanuit mijn bed heb ik een prachtig zicht op de bergen. Ik voel me als een gelukkig man!
