Het was vanochtend wederom een rumoerige morgen. Al zeer vroeg begonnen onze Oost-Europese buren (we denken dat het Russen of Polen zijn) aan hun ochtendrituelen. Enkele malen wakker geworden voor ons alarm afging, en dus waren we minder goedgezind dan dat we normaal zijn bij het krieken van de dag.
Na het opstaan genoten we van een heerlijk ontbijt. Het was rustig in de ontbijtkamer, en dat bracht de stemming er toch weer terug in. Lotte jaagde zich echter wel wat op in de één of andere Duitse jongedame die niet goed wist wat ze nu wel of niet op haar bord wilde. Het woord 'geit' is aan onze tafel met regelmaat van de klok gevallen.
Na het ontbijt hebben we nog even bekeken wat de weersverwachtingen voor vandaag waren, om zo een beslissing te nemen over de activiteiten die we later op de dag zouden doen. Er waren in feite 2 opties: oftewel naar Trollstigen rijden (een bergpas met tamelijk wat haarspeldbochten in, die naar een onnoemelijke hoogte gaat en van daaruit een naar het schijnt onmetelijk uitzicht geeft), of naar de gletsjers wandelen in het Jostedalbreen Nasjonal Park. Aangezien het tamelijk bewolkt was besloten we om de gletsjers te gaan bekijken. Met een warme trui en wat proviand trokken we naar onze eerste halte.
Brikdalsbreen (vertaald: de gletsjer van Brikdal) is waarschijnlijk één van de mooiere maar meer toeristische gletsjers die je hier in de regio kan bezoeken. Bij aankomst merkten we al enkele bussen, enkele auto's en tal van toeristen in de meerdere shops en restaurants die het betreffende boerengat rijk is.
De tocht vanaf de parking tot aan de voet van de gletsjer zou ongeveer 2,5 kilometer zijn. Ik besloot mijn warme trui in de auto te laten liggen, aangezien de zon zich tegen de middag alweer boven ons had geplaatst. Achteraf gezien was dat een wijze beslissing.
De tocht naar de gletsjer verliep via mooie paden, hier en daar wat losse stenen en soms wat ontoegankelijkere stukken, maar voorts was er niets op aan te merken. Twee Duitse vrouwen weken zelfs even aan de kant toen we in ijl tempo aan kwamen draven. Ze giechelden wat en ik verstond nog dat één van hen "die Jugend" zei. Met een vlot tempo gingen we verder bergopwaarts. We passeerden nog een kletterende waterval, en wat verderop een brugje over een beekje.
Als echte toerist plaatste ik Lotte op een juiste locatie voor een fotomoment. Na enkele beelden vast te leggen kwam een oud Japans koppel aandraven. De man wilde zijn vrouw op een soortgelijke manier fotograferen. Lotte wilde al opzij gaan, maar het vrouwtje hield haar tegen, met als gevolg dat Lotte nu binnenkort in tal van Japanse gezinnen bewonderd zal worden, poserend met een oude vrouw.
Verderop kwamen we dichter en dichter bij de gletsjer, de omgeving was prachtig: hoge besneeuwde bergen, watervallen, bomen, een meertje, kortweg alles dat je maar op foto wil vastleggen, of wil spijkeren in je geheugen. Na wat rond te hangen aan de gletsjer (het was in principe verboden om erop te gaan wegens het levende ijs), trokken we bergafwaarts naar het restaurant om daar een middagmaal te verorberen. Dit hadden we wel verdiend na onze wandeltocht.
We besloten om nog twee gletsjers te bezichtigen die op een uurtje rijden verwijderd waren. Hier troffen we minder idyllische taferelen aan en bijgevolg waren we ook wat teleurgesteld. De terugrit naar Stryn was behoorlijk saai, maar een mens moet er soms wat voor over hebben.
Bij terugkomst wilden we wat pasta klaarmaken in de gastenkeuken, maar deze was overbevolkt, waardoor we besloten om in de plaatselijke Esso een broodje uit te halen. Opnieuw auto-problemen: bij het verwijderen van de contactsleutel slaat de motor wel af maar wordt het elektrisch circuit niet onderbroken. Blijkbaar zorgt een defect stuurslot hiervoor, dus zodra we terug in België zijn, gaat de auto naar de garage voor een reeks van herstellingen. Verder gaan we ons niet meer opjagen: het is goed dat de gebreken zichtbaar worden en dat we er oplossingen voor vinden. Jammer dat ik geen auto-monteur ben, ik blijk er wel aanleg voor te hebben om de juiste diagnoses te stellen, al gaat dat soms wel gepaard met het nodige gevloek.
Soit, morgen weer een nieuw verhaal. Ik kijk alvast uit naar Trollstigen!
