Rumoerige Polen! Dat is het eerste dat me vanmorgen te binnen schoot toen ik een vreselijk gebonk, een gegibber en rollende reiskoffers hoorde. 3 oude niets-ontzienende Poolse vrouwen verstoorden weer maar eens onze nachtrust. Een uurtje later was ik wakker, buiten viel de regen met bakken uit de lucht.
Nadat ook Lotte klaar was, vertrokken we naar het ontbijt, waar ik me voorzag van boterhammen met eiersalade, knäckebröd met kaas, een paar losse schijfjes boterhamworst, een bord corn flakes met fruityoghurt, een schijfje appelsien, een potje aardbeienyoghurt en enkele glazen appelsap. Ik weet niet exact wat Lotte gegeten heeft, maar ik heb haar in ieder geval ook een pannenkoek zien eten.
Het was nog steeds regenachtig toen we de rit richting Trollstigen aanvatten. Het zou ook een lange rit worden aangezien we Trollstigen van noord naar zuid wilden doen.
Dus eerst van Stryn naar Åndalsnes, en dan van daaruit naar het hoogtepunt van de dag. De rit heen viel wel mee, afgezien van het feit dat de occasionele mobilhome hier en daar voor wat opstoppingen zorgt in dit bergachtig landschap. Af en toe maakten we ook een tussenstop om de benen te strekken of om een mooi plaatje te schieten.
Onderweg ook nog even halt gehouden bij Statoil om een broodje uit te halen zodat we tijdens de rit nog wat te knabbelen hadden. Van hieruit was het nog een dik half uurtje tot aan de voet van de trollenweg.
Een eerste halte vonden we onderaan het plateau, waar ook het enige verkeersbord staat met een trol op. Ik denk dat niemand het bord echt in de gaten had, aangezien veel volk dat ook op de parking stond zich achter ons vergaarde nadat we enkele foto's gemaakt hadden. Vanaf deze stopplaats hadden we ook al een blik op de weg die we nog moesten afleggen om boven een kijkje te kunnen nemen op de ons omringende bergflanken. Bergflanken die bedekt werden met een straaltje zonneschijn en hier en daar een wolkje. De lucht was van het donkerste blauw, en het contrast met de witte wolkensluiers gaf een dramatisch effect.
De rit naar boven ging vrij vlot via 12 haarspeldbochten. Het hoogteverschil bedraagt hier zo'n 550 meter. Een peulschil in vergelijking met de beklimming van Dalsnibba, die ongeveer twee-en-een-halve keer zo hoog is. Het wegdek was in goede staat en aan de zijkant zorgde een laag muurtje voor enige bescherming. Hoewel het hoogteverschil gering was, was het stijgingspercentage van 12% toch voldoende om de rit dat kleine beetje extra te geven. Op weg naar de top kruisten we menige malen een naar beneden kletterende waterval.
Op de top aangekomen merkten we pas hoe toeristisch een plekje als Trollstigen kan zijn: een massa van bussen, mobilhomes, motors en caravans. Toeristenwinkeltjes bij de vleet, en zelfs een paadje naar een huisje waar een trol zijn onderkomen had gevonden. Af en toe kwam hij zelfs buiten om eens te wuiven naar de voorbijwandelende toeristen. Een kind van een jaar of drie verschrok zich te pletter en weende een wolkbreuk bij haar eerste echte trollenontmoeting.
Het panorama vanaf een platform iets verderop was magisch. Een goed overzicht over de hele weg van onder naar boven, en een oneindig uitzicht over de bergflanken die zich tot in de verste verte uitstrekten. Het zijn van die kleine plaatsjes in Noorwegen die het allemaal de moeite waard maken.
Na een tijdje reden we verder en volgden weg 63 naar het zuiden. We passeerden nog enkele met sneeuw bekladde bergen en daalden terug af. De terugtocht, via diverse brede en smalle wegen, via tunnels en strakke bochten verliep moeizaam omdat de wagens die voor ons reden amper snelheid maakten en veel te veel remden. Een ware pest.
Nog even gestopt in de "COOP" voor wat drinken en eten uit te halen, daarna de tocht verdergezet richting jeugdherberg. Lotte heeft onderweg nog voor animatie gezorgd door de volgende dingen uit te beelden: een krop sla, een tomaat, een koe, een varken, een ruitewisser, een kat, een hond, een konijn en een giraffe. Lachen!
In de jeugdherberg hebben we een lekker bordje pasta 'à la bolognese' gegeten en nog even van het uitzicht genoten. Lotte heeft hier nog geprobeerd te joggen, maar wegens het 'bergop/bergaf' principe van de ons omliggende straten is de intensiteit van haar work-out te hoog. Gevolg: kortere maar krachtigere training.
Dadelijk nog eens bekijken wat we morgen nog kunnen uitspoken. Het is fijn om alles last-minute te beslissen, dat houdt de spanning er wat in. In het oosten ziet het er in ieder geval zonniger uit, dus de kans dat we die richting uitrijden is tamelijk groot!
