Klaarwakker was ik vanmorgen toen het alarm afging. 8 uur, wat een duivels vroeg uur om te ontwaken. Wallen onder mijn ogen, haar nog in de war, een helse baardgroei en een ongelofelijke behoefte om te plassen.
Lotte draaide zich nog eens om, zodat ik gegarandeerd nog een half uur de badkamer tot mijn beschikking had. Voldoende om uitgebreid op de grote pot te gaan zitten, tanden te poetsen, haren te kammen en mezelf van een gladmakende scheerbeurt met mijn Philishave te voorzien.
Nadat ook Lotte de nodige badkamer-rituelen tot een goed einde had gebracht was het tijd voor een stevig ontbijt. Het zou echter fout van me zijn te zeggen dat het om een gewoon continentaal ontbijt ging. In onze kamer vonden we daags voordien al een foldertje van de restaurantketen waarin ze zichzelf presenteerden als "de eerste keten in Noorwegen die een volledig organisch ontbijt serveerden". Wat een gezever! Aan de ontbijttafels geen vrolijke gezichten: bruin brood, veel te hard knäckebröd, verse groenten en vlees die me treurend aangaapten en een glas appelsap dat overduidelijk een mix was van de één of andere siroop aangelengd met kraanwater. Nee, het ontbijt was niet zoals ik verwacht had van een Noors klassehotel, zeker niet toen ik enkele weken voordien met enige twijfels een hoog bedrag goedkeurde bij het online reserveren. Soit, we zijn in ieder geval ook niet ziek geworden van dit ecologisch verantwoordde eetmaal.
Na het ontbijt verlieten we Kristiansand voor een dagrit naar Stavanger, die normaal gezien 3 uur en 14 minuten zou duren. We zouden Lotte en Stoffe niet zijn als we deze rit niet via een omweggetje zouden doen.
Eerste bestemming was de "zuidkaap", eigenlijk een veredelede benaming voor het zuidelijkste deel van Noorwegen in het dorpje Lindesnes. Mooi uitzicht over de Noordzee, dat moeten we wel meegeven. De gemiddelde Belg stelt zich bij het item 'Noordzee' wel wat anders voor. In Noorwegen staat dat garant voor "rotskliffen", "een prachtig uitzicht" en "geen dijk, geen strand, geen appartementen". Nog een kleine anekdote: om de vuurtoren te bereiken moesten we nog even inkom betalen. De goedgeluimde vrouw die ons van de informatie voorzag dat we bij het betalen van de tickets ook de bijbehorende musea en andere tentoonstellingen mochten bezoeken (wat ons TOTAAL niet boeide) keek raar op toen Lotte probeerde te onderhandelen met het feit dat we enkel maar tot aan de vuurtoren wilden wandelen. Helaas: geen succes, betalen moesten we.
Iets verder op de route vonden we nog een leuk strandje op weg naar Lista, verder was hier niets noemenswaardig aan. Ook niet de plaatselijke vuurtoren die in alle brochures wel vernoemd werd.
In één of ander dorpje waarvan de naam me nu even ontglipt, hielden we halt in het plaatselijke tankstation dat ook ingericht was als videotheek, doe-het-zelf-zaak, CD-winkel en ontmoetingsplaats voor de andere 90 inwoners van de omringende straten. Een lekkere hamburger van 160g konden we hier wel smaken. Heerlijk, vettig en veel. Met een goed gevulde maag zetten we onze reis verder.
In een brochure die we voorheen hadden gevonden in het winkeltje aan de vuurtoren zagen we "prehistorische rotstekeningen" staan. Omdat het niet echt op de route lag maar toch niet ver ervanaf ging, en omdat we eigenlijk een zee van tijd hadden, besloten we dan maar om de tekeningen te gaan zoeken.
"Zoeken" is wel het juiste woord. Ongeveer anderhalf uur lang hebben we over zandbaantjes door haarspeldbochten gesukkeld. In eerste versnelling om de steile hellingen op te gaan, in tweede versnelling op de iets beter berijdbare stukken. Lotte vond het alvast maar niks, zeker en vast omdat de ABS bij het remmen praktisch elke keer in werking schoot. Uiteindelijk dan toch de tekeningen gevonden, en teleurgesteld onze trip verder gezet.
Stavanger was nog een 120 km verwijderd, en menige kleine zandweggetjes en brede geasfalteerde banen brachtten ons toch veilig op onze bestemming: de jeugdherberg van Stavanger. Oubollig, kamers met gele muren (gebroken wit is een eufemisme), geen toilet op de kamer en daarbij is elke voetstap van mede-logeerders in de gang hoorbaar en voelbaar. Ach, dat voegt weer een meerwaarde toe aan ons avontuur.
In de kamer tegenover ons liggen 2 binken te knorren met de deur open, ze zien er afgepeigerd uit. Gelukkig kennen we hun verhaal niet!
