Elke dag die hier vooraf ging begon meestal met een kleine anekdote over het ontbijt of over onze ochtendrituelen. Vandaag wil ik de klok nog even terugdraaien naar de afgelopen nacht.
Normaal ben ik diegene die het laatst in bed kruipt en als laatste het licht uitdoet. Gisteren hebben we voor één keertje het rollenpatroon omgedraaid en dat was weer de slechtste zet die we tot nu toe bij nachte gedaan hebben. Ik lag er een dikke 20 minuten in toen Lotte zich begon te nestelen in de bovenste verdieping van ons stapelbed. Een gewoel en gekraak van jewelste. Na enkele minuten werd het dan toch stil, voor eventjes alvast. Mevrouw de commandant was vergeten een venster open te zetten. Het gevolg was dat er enkele salvo's 'zuchten' werden afgevuurd, door een gebrek aan zuurstof. Natuurlijk jaagde ik me wat op, aangezien ik 5 minuten eerder bijna in dromenland verzeild was geraakt. Lotte, lui zoals ze soms kan zijn, had geen zin om uit het bed te klauteren (en dat 'klauteren' mag je best wel letterlijk nemen) om het raam te openen. Dus offerde ik me maar op. Soit, verder werd onze nachtrust nog enkele malen verstoord door vroeg-vertrekkende mede-logeerders die in dezelfde vleugel van de jeugdherberg zaten.
Het ontbijt was wederom uitstekend, hierover gaan we dan ook deze keer niet klagen. Na het ontbijt nog even ingeladen om naar onze volgende bestemming in deze reis te vertrekken: Sandane. Een klein dorpje tussen Alesund en Bergen.
Al bij het "willen vertrekken" ondervonden we problemen: de kabel van de adapter van de GPS wilde geen stroom meer leveren. Natuurlijk jaagde ik me op, tot grote ergernis van Lotte, maar na enkele minuten van vloeken, gooien, roepen en breken werkte alles terug normaal.
Vanuit Bergen vertrokken we dan richting Alesund via de autosnelweg. Nu mag je het woord 'snelweg' niet al te letterlijk nemen. Soms zijn het inderdaad 2x2 rijvakken, soms is het maar een gewone 2-baans-weg, andere momenten is het alsof je op de boerenbuiten over een oude hobbelbaan rijdt.
Onderweg nog enkele malen in de regen gestopt om een fotootje te maken, vele tunnels doorkruist en een overzet genomen. Gelukkig konden we deze keer in een soort van cafetaria wachten zodat Lotte niet zeeziek werd, en mochten we in een normale voorwaartse beweging van de boot rollen.
Na de ferry besloten we om niet verder via de E39 naar Sandane te rijden, maar om een omweggetje van zo'n 3 à 4 uur in te lassen via Balestrand. Dat was wederom een goed idee, aangezien het onze route een pak indrukwekkender maakte.
Via route 13 kwamen we weer in de bergen terecht via talloze haarspeldbochten. De route ging tamelijk steil omhoog, en éénmaal bovengekomen hadden we een enorm panoramisch uitzicht op de weg die we afgelegd hadden en de ons omringende bergen. Langs de weg lagen nog meters sneeuw, en niet ver boven ons zwalmden langzaam de wolken voorbij.
Het noodlot sloeg voor een tweede keer toe: door lichte maagkrampen moest ik DRINGEND naar het toilet. In de verste verte natuurlijk geen toilet te bespeuren, maar na zo'n 10 à 15 kilometer bood een winkeltje te midden van alle natuurgeweld toch soelaas.
Via route 13 ging het dan weer verder naar beneden. Regen, koude, en haarspeldbochten vragen een uiterste concentratie, en gelukkig kon dat er nog wel vanaf. Lotte moest ondertussen ook plassen en dus zochten we zo snel mogelijk een tankstation, zodat ik ook kon tanken.
Voor de derde keer vandaag sloeg het noodlot toe. Het klepje van mijn dieseltank wilde wederom niet openen. Na 5 minuten ben ik dan maar beginnen breken aan het klepje, met als resultaat dat ik het klepje in mijn hand had en kon tanken. Na wat klik- en duwwerk zat het klepje terug op zijn plaats. Al een geluk dat het geen al te druk tankstation was. In ieder geval had Lotte geplast en was de tank weer vol! Nee, Lotte heeft niet in de tank geplast.
Na onze stop was het tijd om het laatste stuk richting Sandane te vervolledigen. Het is vreemd om te zien in wat voor goede staat de wegen hier zijn. Brede banen, brede bochten, goede wegmarkeringen.
De ontvangst in Sandane was hartelijk, de rondleiding door de jeugdherberg is goed geregeld. Alles ziet er proper en netjes uit. Het lijkt wel alsof we de eerste gasten van het seizoen zijn. Een jonge knaap, waarschijnlijk een jobstudent, stelt zich volledig ter beschikking: hij is weerman, voorziet het ontbijt, en probeert zonder succes de bankkaartlezer aan de praat te krijgen. Ondertussen hebben we zelf al gekookt en hebben we onze vuile was in de wasmachine gestoken. Nog even wachten tot de droogkast zijn werk heeft gedaan en dan kunnen we weer onder de lakens. We kijken alvast uit naar het ontbijt, een zonnige ochtend en de reparatie van de elektrische verwarming in onze kamer.
