Wat waren we blij vanochtend toen we de eerste zonnestralen door de gordijnen zagen binnenvallen. Het was een moeizaam ontwaken vermits we tamelijk laat in bed lagen. Alle besef van tijd gaat verloren als de dagen zo lang zijn, en de nachten zo kort.
Een bus vol Russen arriveerde gisterenavond nog. Eigenlijk hebben we daar helemaal niets van gemerkt, aangezien ze nogal laat arriveerden en ze ook nog eens in een ander gebouw sliepen. We waren hiervoor echter gewaarschuwd door de vakantiewerker, die me ook nog toevertrouwde dat hij hier werkte omdat hij anders zijn dienstplicht bij het leger moest vervullen. Ze hebben hier duidelijk leuke alternatieven voor diegenen die de Noors-Russische grens niet willen bewaken. Niet dat de dienstplicht zo erg zou zijn, zeker niet toen we bij het ontbijt merkten dat onze Russische 'vrienden' uit het tijdperk van de Perestrojka en de Koude Oorlog stammen. Het klinkt als een cliché, maar de Russen zagen er als echte Russen uit. Geen wrok of haat tegen dit uit het communisme stammende volk, we kennen overigens Russen die veel moderner zijn, maar het feit dat ze zich als hamsters op het ontbijt stortten, stoorde ons toch wel wat. Gelukkig waren het masr ééndagsvliegen en zitten we morgen met een pak minder volk in de ontbijtkamer.
Na het ontbijt was het nog even zoeken naar wat we vandaag zouden doen. Met de zon die buiten de temperatuur lichtjes deed stijgen namen we de beslissing om naar Vestkapp (het meest westelijke gedeelte van Noorwegen) te reizen. Ingepakt voor een dagtrip verlieten we onze stek. Wederom dezelfde GPS-problemen als gisteren, maar deze waren snel opgelost.
Onze eerste halte bevond zich op 4 kilometer van onze uitvalsbasis. De boot van Anda naar Lote, een korte overzet die nog geen 10 minuten duurt. We waren net op tijd, en gelukkig waren er niet veel andere auto's voor ons. De boot zat nog niet eens voor een kwart vol toen de veerboot van wal ging.
Op weg naar Vestkapp hebben we nog enkele malen halt gehouden om foto's te maken van de wondermooie natuur. Na elke bocht is er weer een andere fjord of berg die zich maar al te graag op de gevoelige plaat laat vastleggen.
De trip naar Vestkapp verliep vlot, ongeveer een anderhalf uur tot aan de voet van de afslag. Vanaf de afslag ging het met de auto via een wel erg smal en steil baantje bijna recht op recht naar het plateau, bijna 500 meter hogerop. In eerste versnelling en met hier en daar de nodige tegenligger (uitwijken geblazen en niet in paniek schieten is de boodschap) bereikten we na enkele minuten de parking. Van hieruit hadden we reeds een ongelooflijk zicht op de zee die zo'n 500 meter lager lag. I-N-D-R-U-K-W-E-K-K-E-N-D.
De wind blies ons bijna uit de kleren, en in het restaurant/winkeltje vonden we voor enkele minuten toch de nodige warmte. Ook hier op Vestkapp namen we de nodige foto's, alvorens we besloten om elders wat te eten te gaan zoeken.
De vervolgrit bracht ons naar Selje, waar we in een klein restaurantje onszelf op kebap trakteerden. Lotte's kebap bleek weer te pikant, en natuurliji kon iedereen haar geklaag van haar gezicht aflezen.
In Selje hadden we ook nog gehoopt om naar een oud klooster te gaan. Jammer genoeg ligt het klooster op een eiland en waren er geen afvaarten meer voor vandaag. In het plaatselijke toeristenbureau konden we echter reserveren, en dus trekken we woensdag heel waarschijnlijk terug naar Selje. De reservatie was gelukkig niet bindend, dus afhankelijk van het weer staan we er komende woensdag voor een mooie trip.
De knaap in het toeristenbureau raadde ons een wandeling aan langs de zee. Dat advies namen we met plezier aan, en dus vertrokken we naar de aangegeven startplaats. Met onze wandelschoenen aan de voeten en een dikke laag truien startten we onze trip door een gebied vol rotsen, stenen, waterloopjes en schapenstronten. Lotte speurde elke vierkante meter af op zoek naar uitwerpselen zodat ze er zeker niet in zou trappen. Dit zorgde voor zo'n vertraging zodat het bijna de processie van Echternach leek. Mijn gemoederen raakten oververhit en ik besloot terug naar de auto te keren, gevolg: Lotte lastig omdat ik niet wachtte. Terug aan de auto merkten we dat de schapen ons goed hadden liggen, en doopten we onszelf tot 'de kakkentrappers'. Na een fikse lachbui waren de gemoederen bedaard en konden we terugkeren richting Sandane.
Wederom een tankbeurt geprobeerd, mijn klepje ging wederom moeizaam open, maar na wat geprul met de afstandsbediening kwam alles toch in orde.
Na het tanken nog even moeten wachten op de ferry. Daarna richting jeugdherberg waar ikzelf alvast een half uurtje geslapen heb. Net gegeten en TV gekeken. Morgen is het watervallendag volgens ons schema, maar dat zal wederom afhangen van het weer!
